Σαρκάζοντας την εξουσία

ΤΟ ΕΡΓΟ. ΟΑστον, πουόπως αργότερα ο ίδιος θα εξοµολογηθεί έχει περάσειαπό ψυχιατρείο,ένα χειµωνιάτικοβράδυπεριµαζεύει έναν εξαθλιωµένογέρο, τονΝτέιβις, και τουπροσφέρει άσυλο και στέγη στο άθλιο δωµάτιό του.

Ο Ντέιβις,από τονοποίο αναδύεται ανάπάσα στιγµήένας ρατσισµός καιµιαξενοφοβία,κοµπάζει γιαένα, υποτίθεταιρόδινο και ασφαλώς καλύτερο απότο παρόν του, παρελθόν,µιλάει γιαµια γυναίκα πουείχε καιπου τηνπαράτησε γιατί, λέει, δεν είχε την αίσθηση της καθαριότητας, µιλάει γιατα χαρτιά τουπου πρέπεινα πάεινα τα βρει σε κάποια άλλη πόληόπου τα φυλάειένας γνωστόςτου γιατί ο ίδιος, εδώκαι καµιά δεκαπενταριά χρόνια, κυκλοφορεί, γιαάγνωστους λόγους,µε τοψεύτικο όνοµα Τζένκινς…

Την άλλη µέρα το πρωί όµως, όταν ο Αστονφεύγει, εισβάλλειο νεώτερος αδελφός του,ο Μικ, που ασκεί βία στον Ντέιβις – σωµατικήκαιλεκτική. Ωσπουνα εµφανιστεί και να τον απαλλάξει από την όχληση ο Αστον που θα του προτείνει να γίνει επιστάτης στο σπίτι. Στη δεύτερη συνάντησή τουςο Μικ γίνεται πιοφιλικός µε τονΝτέιβιςκαι αρχίζεινατου κατηγορείτον αδελφό του, του εκµυστηρεύεται µάλιστα πωςθέ λει να πάρειτη διαχείριση τουσπιτιού στα χέρια του. Και τουπροτείνει τι; Να γίνει επιστάτης.

Ανάµεσα στον Ντέιβιςπου µοιάζει νασυνειδητοποιείπωςαπέκτησε εξουσία και στον Αστον αρχίζει µια αντιπαλότηταπουθαφτάσειστη σύγκρουση. ΟΝτέιβις παραπονιέται για το ανοιχτό παράθυρο που είναι πάνω από το κεφάλι του και που παγώνει το δωµάτιο, για τον φούρνο γκαζιού που είναι κοντά στο κρεβάτι του, πως οΑστον τον ξυπνάει µέσα στη νύχτα… Ο Αστον πάλι του λέει πως δεντον αφήνει να κοιµηθεί γιατί παραµιλάει στον ύπνο του, φτάνει να του πει κατάµουτρα πως βρωµάει… Ο Ντέιβις τον απειλεί µε σουγιά.Στησυνέχειαθαζητήσει προστασία από τον Μικ. Ο Μικ δεν του την προσφέρει. Και ο Αστον τον διώχνει από το σπίτι.

Ο Χάρολντ Πίντερ στον «Επιστάτη» του, από τα πρώτα του έργα (1960), δηµιουργικάεπηρεασµένοςαπό τον Μπέκετ, µέσα από τα τρία αυτά αρχετυπικά πρόσωπα που παραπέµπουν, όπωςκαιστο«Περιµένοντας τονΓκοντό», σεκλόουν και σε τσίρκο, πρόσωπα πουσε καµιά στιγµή δεν ξέρεις αν λένε τηναλήθεια ή αν ψεύδονται ή φαντασιώνονται, και κάτωαπό ένα επίστρωµα ρεαλισµού, µιλάει µε χιούµορ σαρκαστικό για τιςσχέσεις εξουσίας και ταπαιχνίδια εξουσίας. Μα πάνω απ’ όλα αποδεικνύει πως είναι ποιητής.

ΗΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΟΑντώνης Αντύπας,όπως πάντα,σεβάστηκε απόλυτα τον συγγραφέα και το έργο ακολουθώντας την εξαίρετη, παρά µερικές εµφανείς ρυτίδες της – για τις οποίες κάποιες… µπότοξ έπρεπενα έχεικάνει στοκείµενο ο σκηνοθέτης–, µετάφραση του Κώστα Σταµατίου. Ανέδειξε µε τους ρυθµούςτου τιςπαύσεις και τις σιωπέςτου, ανέδειξετις κορυφώσεις τουκαιδηµιούργησετην πρέπουσαπιντερικήατµόσφαιρα χωρίς, οµολογώ, πάντως να νιώσω απογείωση.

Η Μαγιού Τρικεριώτη µετο αισθαντικό σκηνικότης πουτο αναδεικνύουν οι φωτισµοί του Ανδρέα Σινάνου και µε ταπροσεκτικά σχεδιασµένα κοστούµια της και η Ελένη Καραΐνδρου µε τις, όπως πάντα, διακριτικές αλλάκαίριεςµουσικές παρεµβάσεις τηςέχουν βοηθήσει ουσιαστικά στο αποτέλεσµα.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Ο ∆ηµήτρης Καταλειφός δίνει, έστωκαι µε κάπως παλιάµέσα–πλεονάζουσα θεατρικότητα, θαπροτιµούσα µια πιοµοντέρναυποκριτική–,µια πολύ δυνατή,µεστή ερµηνείατου Ντέιβις. Βρήκαλιγότερο ικανοποιητικό τον Αστοντου Λαέρτη Βασιλείου. ΟΧάρης Φραγκούληςέχει µια πολύ ενδιαφέρουσα φυσιογνωµία καιτάλαντο, πρέπειόµως να περιορίσειτηφλύαρηχρήσητων χεριών του που περιγράφουν διαρκώς τον λόγο του.

Εν ολίγοις

Μια ενδιαφέρουσα παράσταση.

info

Στο Απλό Θέατρο / Νέα Σκηνή (Χ. Τρικούπη 4, Καλλιθέα, τηλ.
210-9229.605, 210-9246.991).