Το κορίτσι και οι λύκοι

Πόσοιάνθρωποι –πόσω µάλλον µουσικοί – έχουν ταχθεί ναταΐζουνλύκους(είδος πουαπειλείταιµεεξαφάνιση) στακαταφύγιαθηραµάτων;

Ηδιάσηµηγαλλίδαπιανίστρια (προέρχεται από Σεφαραδίτες τηςΚορσικής) Ελέν Γκριµόέχειαυτότοχόµπι. Και τολέει. Παντούκαι πάντα. Μιλάει για τους «λύκους της». Οπωςκαι γιατη «µουσική της».

Οσοιτυχεροίθαβρεθούν απόψεστοΜέγαροΜουσικής Αθηνών, όπου συµπράττει µετη ΣυµφωνικήΟρχήστρα τουΛονδίνου (ταεισιτήρια έχουνεξαντληθείµέρες τώρα), θα µπορέσουν να διαπιστώσουν την εξαιρετική σχέση της µε το δεύτερο. Με µεγάλο της ατού τηναπαράµιλλη τεχνική.

Η µουσικήεκπαίδευση, επιµένει ναλέει,είναιεκείνο που µετράειπρώτα. Σ’αυτό πιστεύει.Κιαυτόήτανπου την έκανε αυτό που είναι σήµερα: µιακοµψή, ταλαντούχα καιπεριζήτητη σταρτου πιάνου.

Οπωςκαιστηνπερίπτωση των λύκων.Κι εκείη εκπαίδευση, λέει, παίζει σηµαντικό ρόλο. Ηεξοικείωση. Οµως, όπως καιοι λύκοιπου είναι «αγύριστα κεφάλια» (είναι γνωστό πως ταζωντανά δεν µπορούνεύκολαστα«στρίψουν» τον αυχένα τους – µια ιδιαιτερότητα κατασσκευαστική) κιεκείνη έχεικάτι το «αγύριστο». Ωςπρος τορεπερτόριό της. Που περιορίζεται σεσυγκεκριµένους συνθέτες (π.χ. Μότσαρτ, Σοπέν). Τα έργα τωνοποίων τα «λειώνει» στοπιάνο µέχρινα τα κατακτήσει οριστικά.

Καιτότε,πια,προχωράει στον επόµενοκαι στονεπόµενο και στον επόµενο…

Εχονταςπάντατοβλέµµα ψηλά, στο άπιαστο της ερµηνείας, αλλά και στη γη. Ξέρει πωςτογοητευτικόκοριτσόπουλο, πουκάποτε είχεκατακτήσει µεµιάςτονκόσµο τηςµουσικήςκαιτηδισκογραφία, που είχε όλεςτις αίθουσες συναυλιώντουκόσµου στα πόδια της, µεγαλώνει. Ωριµάζειµεν, αλλά«τα πράγµατα»,όπωςλέει,«γίνονται πιο δύσκολα, το εγχείρηµα γίνεται πιο ριψοκίνδυνο και εµείςγινόµαστε όλοκαι πιο ταπεινοί – ή πρέπει ναγινόµαστε»…

«Δεν είµαι δηµόσιο ίνδαλµα, αλλά µάλλον όχηµα για τη µουσική», λέει