Προσκήνιο

Φρεσκάδα. Μια νεανική φρεσκάδα.

Είναι το βασικό ατού στο «Γκρης Ηλέβεν» του Γιώργου Νανούρη (κείµενα και σκηνοθεσία). Οι δέκα «ασύνδετες» σκηνές του που ιχνηλατούν την Ελλάδα του2011 και τα δέκα ασύνδετα τραγούδια του δένουν τελικά µε τρόπο άµεσο και συγκινητικό αλλά και µεχιούµορ, σχεδιάζοντας ένα αδρό τοπίο των ηµερών µας. Ενέργεια που ξεχειλίζει, µια παράσταση πολύ καλά οργανωµένη στον χώρο παρά τα προβλήµατα ακουστικής,εξαιρετικά κινηµένη, οι εθελοντές – παιδιά δραµατικών σχολών – µε το κέφι τηςηλικίας τους, µια φωνή – η Ανδριάνα Μπάµπαλη, καθόλου ξένο σώµα στο σύνολο – µεστή και ο Γιώργος Καραµίχος καλύτερος, κατά τη γνώµη µου, από κάθε άλλη φορά (Ιδρυµα «Μιχάλης Κακογιάννης»/ Ειδικά ∆ιαµορφωµένος Υπόγειος Χώρος).

Τόλµησε να παίξει ενώπιον ελληνικού κοινού µονόλογο του Γιάννη Ρίτσου – «Το παράθυρο» από την «Τέταρτη διάσταση» – στα αλβανικά ο Ενκε Φεζολλάρι, ο αλβανός ηθοποιόςπου τον θεωρούµεπια Ελληνα. ∆εν γνώριζα το κείµενο και δεν καταλάβαινα τη γλώσσα. Ούτε υπέρτιτλοι υπήρχαν. Αλλά η εκρηκτική, ηφαιστειώδης ενέργειά τουπου δεν «χωρούσε» στη στριµωγµένη «Μικρή Χώρα», η εντυπωσιακή κίνησή του και η αµεσότητά του αναπλήρωναν το κενόαυτό.