Οι διαδηλώσεις στην Αίγυπτο

Σεβ. Σεραφείµ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ Τα πραγµατικά αίτια των πρόσφατων τροµοκρατικών χτυπηµάτων στην Αίγυπτο,µετά τις µαζικές διαδηλώσεις στις µεγάλες πόλεις της Αιγύπτου, φαίνεται ότι δεν είναι αποτέλεσµα θρησκευτικού φανατισµού, ρήξη µεταξύ χριστιανών και µουσουλµάνων. Τα πραγµατικά αίτια φαίνεται ότι είναι πολιτικά. Στις µαζικές διαδηλώσεις συµµετέχουν µαζί και χριστιανοί και µουσουλµάνοι. Φαίνεται ότι σταδιακά δεν περνάει απαρατήρητη χωρίς πολιτικό κόστος η τεχνική σιωπή για την απαράδεκτη κατάσταση που έγιναν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές στην Αίγυπτο τον περασµένο Νοέµβριο, όπου µε διάφορους έκτακτους νόµους απεκλείσθησαν του δικαιώµατος να είναι υποψήφιοι όσοι δεν ανήκαν στο κόµµα του προέδρου της χώρας κ. Μουµπάρακ. Φαίνεται ότι οι δυναµικές κοινωνικές αντιδράσεις επισπεύθησαν σε συνδυασµό και µε τα γνωστά βίαια µαζικά γεγονότα στις γειτονικές χώρες της Τυνησίας και της Αλγερίας µε τις µαζικές διαδηλώσεις που τάραξαν ολόκληρο το σώµα της αφρικανικής ηπείρου και όχι µόνον.

Για να καταλάβουµε µερικές πτυχές της όλης πολιτικής κατάστασης στην Αίγυπτο θα παραθέσω µερικές γραµµές που κατέγραψα πριν από πέντε χρόνια από το µελλοντικό µου βιβλίο «Ηµερολόγιο ενός Επισκόπου».

«Το βράδυ αποφασίσαµε να επισκεφθούµε το παλάτι του Φαρούκ στη Μοντάζα. Οταν οι στρατιωτικοί µε επικεφαλής τον Νάσσερ τη δεκαετία του 1950 οργάνωναντην επανάστασή τους ναδιώξουν τον βασιλιά Φαρούκ, που ζούσε πλουσιοπάροχα εις βάρος του λαού, είχαν ως στόχο τους την κοινωνική δικαιοσύνη και την εξάλειψη της φτώχειας. Επειτα από τόσα χρόνια ούτε το ένα έχει επιτελεσθεί ούτε το άλλο. Η φτώχεια µεγαλώνει κι οι πολιτικές αντιδράσεις του λαού για την όλη υφιστάµενη κατάσταση αυξάνονται καθηµερινά. Ολα είναι απρόβλεπτα. ∆εν ξέρουµε τι µέρα θα ξηµερώσει. Ιστορικά, φαίνεται πάντοτε µέσα από την ιστορία των λαών, ότι αν µια επανάσταση δεν ανταποκριθεί στις αρχικές της προθέσεις,αναπόφευκτα έρχεται στο ιστορικό προσκήνιο της ίδιας κοινωνίας, µία πιο οργανωµένη λαϊκή επανάσταση, για να εφαρµόσει ό,τι υποσχέθηκε η πρώτη και δεν το έκανε όταν πήρε την εξουσία στα χέρια της κι οδήγησε µάλιστα τον λαό σε χειρότερες καταστάσεις απ’ ό,τι ήταν πριν από την επανάσταση. Μια επανάσταση κρίνεται ηθικά δικαιωµένη από την Ιστορία, όχι από τους υγιείς σκοπούς της και τις αγνές προθέσεις της, αλλά από τα αποτελέσµατά της στα χρόνια που οι ηγέτες της διακυβερνούν µια χώρα, αν δηλαδή επιφέρουν κοινωνική δικαιοσύνη και συµβάλλουν στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού. Αυτό ισχύει και για την περίπτωση της Αιγύπτου».