Χορογραφία επανάστασης

ΤΟ ΕΡΓΟ. 1794και ηΓαλλική Επανάσταση κινδυνεύει. Ή µάλλον περνάειµεγάληκρίση.Ήµάλλον οεκφυλισµόςτηςέχειξεκινήσει – κάθεεπανάσταση φαίνεταιπως εκείκαταλήγει.Ηγκιλοτίναδουλεύει ανεξέλεγκτα,οι οµάδεςκαι τα γκρουπούσκουλα παλεύουν µεταξύ τους για την εξουσία και αλληλοεξοντώνονται, το αίµα τρέχει ποταµηδόν…

Ο µετριοπαθής ∆αντόναπό τη µία µεριά, οΜεγάλος Αµείλικτος– ο ξύλινος–Ροβεσπιέροςαπότην άλληείναιοιδύοβασικοίπόλοι των ηµερών.Ο Ροβεσπιέροςσυνωµοτεί µετον ΣενΖιστ κατάτου ∆αντόν.Ο∆αντόναδρανεί.Τελικά συλλαµβάνεταιµε τηνοµάδα του και φυλακίζονται.

Ηδίκητουςθακαταλήξεισε καταδίκη. Πριν οάνθρωπος που ξεσήκωσετηνεπανάσταση, οάνθρωπος πουτην έσωσετο1792, οδηγηθεί µαζί µε τον Καµίγ Ντεµουλέν καιτους άλλους του στηλαιµητόµο, η Ζιλί,η γυναίκατου, αυτοκτονεί. Η Λουσίλ, ηγυναίκατουΝτεµουλέν, παραφρονεί (;): θα κραυγάσει δηµόσια «ζήτωο βασιλιάς» και θα τη συλλάβουν. Το τέλος της, προδιαγεγραµµένο.

Το πρώτο έργο του Γερµανού Γκέοργκ Μπίχνερ «Ο θάνατος του ∆αντόν», που ο συγγραφέαςτου το έγραψε στα είκοσιένα του χρόνια (1835), έχει σίγουρα τα ελαττώµατα τουπρωτόλειου.Είναι δύσκαµπτο καιφλύαρο, τιράντες πουπιάνουν σελίδες, πλοκή σχεδόν ανύπαρκτη… Εχειόµωςκαιτηφλόγα του πρωτόλειουενώ ταυτόχρονα ξεφεύγειαπό τα στενά όρια της εποχής του –έναςπροάγγελοςτου εξπρεσιονισµού.

ΗΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Στάθης Λιβαθινός µεόργανο τηνέξοχηµετάφρασητου Γιώργου∆επάσταµετονοποίο προχώρησε σεδιασκευή τουκειµένου, αποφασιστικάσυµµαζεύοντάς το,δεν προσπάθησεµε τη σκηνοθεσία του να το κάνει πιο σαφές. Εκείνοπου, προφανώς,τον ενδιέφερεήτανναπροβάλειπερισσότερο απόταπρόσωπατην επανάσταση ως συλλογικό, µαζικό φαινόµενο µε φαταλιστικά προδιαγεγραµµένη πορεία: νυν και αεί να καταβροχθίζει τα παιδιά της και να οδηγεί στη δικτατορία– στο έργο, άλλωστετουΜπίχνερτοπλήθος είναιοπρωταγωνιστής.Μίαπορεία όµως πουµε τίποτα δενµπορεί να εξαφανίσειτο µεγαλείο του οποιουδήποτεξεσηκωµού.Οργάνωσε λοιπόν µία παράσταση συνόλου όπου τα πρόσωπα σαν να προβάλουν µέσααπό τηνοµίχλη της ιστορίαςκαιναγίνονταισύγχρονα κρατώνταςστοιχείατηςεποχής τους.Μία παράστασηόπου η επανάσταση µπορείνα γελοιοποιείται και ταυτόχρονα, µέσα από συγκλονιστικές κορυφώσεις, να αποθεώνεται.

ΗΕλένηΜανωλοπούλουµετα σκηνικά της– έναςτεράστιος καναπές που καταλήγει ικρίωµα – και κυρίως µε ταµεγαλειώδη κοστούµια της, όπουέχει προσθέσει ελάχιστα στοιχείαεποχήςπάνωσε σύγχρονα ρούχαπαίζοντας µετα τρίαχρώµατατηςΓαλλικήςΕπανάστασης –µπλε, λευκό,κόκκινο – δεν βοήθησε απλώς αλλά σαν να καθόρισε την παράσταση: εξαιρετική δουλειά µε µνηµειακό τοκόκκινο κοστούµι του Ροβεσπιέρου.

Ανάλογαόµωςλόγιαέχωναπω και για τιςµουσικές του ΜπλέινΛ. Ράινινγκερ – συγκλονιστικές οι παραλλαγές του πάνω στη «Μασσαλιώτιδα» –,για τουςφωτισµούς του Αλέκου Αναστασίου – αυτό το φωτιστικό «πουθενά» της Ιστορίας που δηµιούργησε… –και τηχορογραφία – κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου. ΟΣτάθης Λιβαθινόςµε τη βοήθειά της, ακριβώς µία χορογραφία της επανάστασης δηµιούργησε. Μία δίνη µέσα από την οποία αναδύονται οιπρωταγωνιστές της που σύντοµα όµωςη δίνη αυτήείναι που τους ρουφάει πάλι.

ΟΙΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. ΟΣτάθης Λιβαθινόςξέρειναεπιλέγειτους ηθοποιούς του,να τουςεµψυχώνει, νατους οδηγείσωστά καινα δηµιουργείέναγεράδεµένοσύνολο. Ηλίας Μελέτης, Βασίλης Ανδρέου, ΜαρίαΝαυπλιώτου–συγκλονιστική ηεικόνατηςωςΛιµπερτέ τυλιγµένη µετην τρίχρωµη σηµαία και µευψωµένο το χέρι–, ο διαρκώς εξελισσόµενος Χρήστος Σουγάρης,ΚωνσταντίνοςΑσπιώτης, ΝίκοςΚαρδώνης, ΣτέλιοςΙακωβίδης, Παναγιώτης Παναγόπουλος, ∆ηµήτρης Μυλωνάςαλλά και οι υπόλοιποι υπηρετούντην παράσταση µε αυταπάρνηση.

info

Στη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών του Ιδρύµατος Ωνάση, Κεντρική Σκηνή (Συγγρού 107/109, τηλ. 210-9005.800)
µέχρι 18 Φεβρουαρίου

Εν ολίγοις.

Μία πολύ δυνατή θεατρική στιγµή.