Κρύο, καιρός για ντούο

Σε κάποιους ο καλός θεός τα δίνει όλα, λέγανε οι γιαγιάδες µας. Ε, οαµερικανός βιολοντσελίστας ΖούιλΜπέιλι και η πιανίστρια Σιµόν Ντίνερστιν επιβεβαιώνουν τηρήση. Και φωτογένεια (αν όχι οµορφιά) µοντέλουκαιµόρφωσηκαι δεξιότητες και ταλέντο.

Πόσω µάλλονόταν αυτάγίνονται… έναστηνέκδοση τωναπάντωντουΛούντβιχ βαν Μπετόβεν για βιολοντσέλο και πιάνο µε την Telarc.

Εκείνοςµεπλούσιοπαρελθόν δισκογραφικόκαισυναυλιακό – και ως µέλος του Τρίο Perlman-Schmidt-Bailey – έχει στο ενεργητικό του όχι µόνοσονάτεςτουΜπετόβεν γιαβιολοντσέλο και πιάνο, µαζίµε τηΣιµόν Ντίνερστιν, αλλά και τις σουίτες του Μπαχ, ταέργα τουΜπραµς γιατσέλο καιπιάνο, τακοντσέρτα τουΣεν-Σανς, έργα ρώσων συνθετών,αλλάκαι του Σούµπερτ, ενώ έκανετο ντεµπούτο του δισκογραφικά το 2003 µε έργα µάλλον απαιτητικά: του Κόρνγκολντ. Είναι δε απόφοιτος της περίφηµης Σχολής Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης και διδάσκει στο Πανεπιστήµιο του Τέξας.

Προς τιόλα αυτά;Γιατί όλα έχουνξεχωριστόενδιαφέρον κυρίωςστον τρόποπου ερµηνεύειοΖούιλ:παίρνει «ανάσες» µε… το δοξάρι του, αγγίζοντας πάντα τις χορδές µε εξαιρετική ευαισθησία. Κάτι που του δίνει ερµηνευτική σφραγίδα προσωπική (και άρα αξιοπρόσεκτη).

Εκείνη λατρεύει τον Μπαχ και το δείχνει. Είναι ενδιαφέρουσα η δισκογραφική της έκδοση µε τις «Παραλλαγές Γκόλντµπεργκ», πουσυνδέθηκαν µε κάτι ασυνήθιστο:ήταν τέτοια η αγάπη της για τοέργο και η θέλησήτης να τοαποδώσει δισκογραφικά, που χρηµατοδότησε η ίδια την παραγωγή, κάτι πουσυζητήθηκε πολύ ακόµηκι απ’ όσους χάρηκαντηνερµηνείατης, τεχνική µεν αλλά µε µια κρυµµένη σπίθα αγάπης.Πάντως εκείνες οι «Παραλλαγές» την έστειλανστηνκορυφήπολλών αµερικανικών τσαρτς και απογείωσαν τηνκαριέρα της, που τώρα περνάει – µαζί µε εκείνητου Ζούιλ,µε τον οποίο έχειγεννηθεί καιτην ίδια χρονιά,το 1972– στον σαγηνευτικό κόσµο του Μπετόβεν.

Ζούιλ και Ντίνερστιν ανακαλύπτουν κι αποκαλύπτουν την (εσωτερική) «λάµψη» του Μπετόβεν