Προσκήνιο

Απογοητευτική βρήκα την παράσταση «Βέρθερος. Ενα εγκώµιο των δακρύων» του Γιάννη Σκουρλέτη και της Οµάδας «Bijoux de Kant» πάνω στον «Βέρθερο» του Γκαίτε (Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών Ιδρύµατος Ωνάση / Μικρή Σκηνή). Ισοπεδωµένος λόγος, χωρίς έµπνευση οι µουσικές του Κώστα ∆αλακούρα, απογοητευτικά, βαρετά βίντεο, ο καλός ∆ηµήτρης Λιγνάδης να έχει καταφύγει σε παλιές λύσεις που δεν κατέβαζαν τον λόγο, χωρίς καµία γοητεία, υποχρεωµένος σε ανούσιες δράσεις ο νεαρός ∆ηµήτρης Πασσάς … Μου έµειναν µόνο η υψηλή αισθητική του σκηνικού που υπέγραφε ο σκηνοθέτης και το σαγηνευτικό «ταµπλό βιβάν» της Κατερίνας Μισιχρόνη που όταν, όµως, άνοιξε το στόµα της χάθηκε όλη η σαγήνη.

Ενα πρωτόλειο: το έργο του Πάνου Μπρατάκου «Το όνειρο του Χάιµε» που παρουσιάζει το ΚΘΒΕ (Μονή Λαζαριστών / «Μικρό Θέατρο»). Χαοτικό. Αλλά έξυπνο. Και µε νεανική φρεσκάδα. Που παίζει µε τον «Αµλετ» – ένας δεκαοκτάχρονος που ο πατέρας του έχει πεθάνει, η µάνα του που έχει κάνει σχέση µε τον καλύτερο φίλο του άντρα της, ο µόνιµα πεινασµένος κολλητός του και το κορίτσι που βρίσκεται ανάµεσά τους µπλέκονται µε σκηνές παραµυθένιες. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Ρήγας, όµως, όχι µόνο κατάφερε να τιθασεύσει το χάος αλλά και εµπνεύστηκε από τη φρεσκάδα του µε αποτέλεσµα µία γοητευτική, εξαιρετική παράσταση – συµπαραστάτες του, η Πένυ Ντάνη (σκηνικά), ο Χρήστος Μπρούφας (πανέµορφα κοστούµια), ο Γιώργος Χριστιανάκης (µουσικές), ο Γρηγόρης Καραντινάκης (φωτισµοί) – οδηγώντας έξοχα καλούς νέους ηθοποιούς όπως ο Γιάννης Καραούλης – τάλαντο! – , η Πάολα Μυλωνά, ο Κωνσταντίνος Χατζησάββας, η Βιργινία Ταµπαροπούλου…