Το ηλεκτρονικό σχολείο

Γιώργος Καστρινάκης ΦΥΣΙΚΟΣ – Ph.D.
Εγινε προ ηµερών «κλειστή» σύσκεψη της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας µε ακαδηµαϊκούς που πρεσβεύουν τη µετάβαση στο ηλεκτρονικό σχολείο. Παράλληλα για το Λύκειο έχει ήδη εξαγγελθεί περικοπή της ύλης διδασκαλίας, αλλά και «ελεύθερη» επιλογή µαθηµάτων από τους µαθητές στο πλαίσιο ενός πολύ περιοριστικού προγράµµατος επιλογής. Π.χ. δεν θα είναι δυνατόν να επιλέγονται ταυτόχρονα Μαθηµατικά, Φυσική και Χηµεία (!).

Πού βρίσκεται τώρα η παιδεία; Σε τραγική κατάσταση. Αυτά βλέπουµε ως δάσκαλοι στα ΑΕΙ (ο γράφων έχει ευρεία σχετική εµπειρία). Πολλοί φοιτητές των ΑΕΙ είναι λειτουργικά αναλφάβητοι, δηλ. δεν διαθέτουν ακόµη και βασικότατες δεξιότητες. Π.χ. δεν µπορούν να προσθέσουν δύο απλά κλάσµατα (όπως 2/7 + 5/9) ή να δώσουν την περίληψη ενός σύντοµου κειµένου. Για συγκρότηση σκέψης και δυνατότητα χειρισµού προβληµάτων στο γνωστικό αντικείµενο των σπουδών τους ας µη µιλήσουµε καλύτερα.

Βεβαίως, θεωρούν τη λήψη πτυχίου ως «κεκτηµένο» δικαίωµα. Ολα αυτά καλλιεργήθηκαν συστηµατικά τα 12 χρόνια της σχολικής τους εκπαίδευσης.

Οπως συµπεραίνει πρόσφατη ερευνητική εργασία του Πανεπιστηµίου Σταβάνγκερ στη Νορβηγία και του Πανεπιστηµίου της Μασσαλίας στη Γαλλία, η χρήση κλασικών µεθόδων σηµειώσεων και γραφής είναι πολύ πιο αποτελεσµατική για τη µαθησιακή διεργασία απ’ ό,τι η χρήση ηλεκτρονικών µέσων. Η σωστή χρήση των πρώτων εµπεδώνει πληθώρα βασικών δεξιοτήτων στον µαθητή. Οι κενο-τοµίες των ηλεκτρονικών gadgets όχι. Το να έχει ο µαθητής τετράδια Ελληνικών, Μαθηµατικών κ.λπ. όπου θα γράφει µε συγκρότηση είναι ανεκτίµητο και αναντικατάστατο. Αλλιώς φοβούµαι ότι απλώς διολισθαίνει προς ένα µυαλό… ακατάστατο. Βασικό στοιχείο της εκπαίδευσης πρέπει να παραµείνει η υποχρεωτική διδασκαλία ΟΛΩΝ των βασικών µαθηµάτων (Ελληνικά, Μαθηµατικά, Φυσική, Χηµεία, Βιολογία, Ιστορία) µέχρι και τη Β’ Λυκείου. Για την εισαγωγή στο Πανεπιστήµιο να απαιτείται η παρακολούθηση τουλάχιστον τριών µαθηµάτων Δέσµης στη Γ’ Λυκείου.

Φυσικά πρέπει να διατυπωθεί και ως κοινωνικό αίτηµα το καθήκον του εκπαιδευτικού να κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του και να µεταλαµπαδεύει τη γνώση, καλλιεργώντας ταυτόχρονα τη σκέψη των µαθητών. Να καθιερωθεί η αξιολόγηση εκπαιδευτικών και µαθητών από το Δηµοτικό.

Γιατί τα εκπαιδευτικά συστήµατα της Φινλανδίας και της Δανίας «παράγουν» αποφοίτους του Λυκείου µε αξιοζήλευτα προσόντα; Μήπως υπάρχει µια διάχυτη ευσυνειδησία εκεί, χωρίς έκπτωση στις βασικές αξίες;