Αµήχανη περί του πρακτέου

Στα πρώτα χρόνια της σχολής, αντίγια Σαίξπηρ, Σοφοκλή, Ιψεν κι ολίγον Στρίντµπεργκ, εµείς διαβάζαµε τη «Φαύστα». Ο Μποστήταν µια γενικήστάση τότε.

Εκτός από ποιητής, σχολιαστής, δηµοσιογράφος, ζωγράφος, αγγειοπλάστης, είχε και ένα µαγαζί που πουλούσε όλα του τα έργα σε πίνακες, τασάκια, δοχεία νυκτός (µε την επιγραφή «Τα κακά κόποις κτώνται») και πολλά, πάµπολλα άλλα. Μέχρι µε τις διαφηµίσεις ανακατεύτηκε µε λαµπρό παράδειγµα τον οµοιοκατάληκτο διάλογο Τούρκου και Ελληνα που πάνω στον καβγά για την υφαλοκρηπίδα αναφωνεί ο ένας:

«Μην είµεθα εριστικοί / δεν έχουµε οφέλη, / ας είµεθα ελαστικοί / ως λάστιχα Πιρέλι». Ολα αυτά βέβαια σε άψογα ανορθόγραφα και ασύντακτα Ελληνικά. Τα οποία και να τα γράψω έτσι κανείς δεν θα παραξενευτεί, γιατί σπάνια πια κάποιος ξέρει το σωστό για να αναγνωρίσει και να γελάσει µε το λάθος. Με την άγνοια χάνεις και το χιούµορ σου. Εγώ πάντως εκεί που στεκόµουν πάντα ήταν όταν σε µια σκηνική οδηγία ο Μποστ άνοιγε την παρένθεση καιέγραφε για την πρωταγωνίστριά του: (Στέκεται στη µέση του σαλώνος, αµήχανη περί του πρακτέου). Και σκεφτόµουνα. Πώς είναι αυτό το αµήχανη περί του πρακτέου; Πώς παίζεται από την ηθοποιό; Επρεπε να περάσουν 40 χρόνια για να ‘ρθει η Μαργιέττα προχθές σπίτι και να µου δώσει την απάντηση.

– «Τι να κάνω Σταµάτη µου; ∆εν µε αναγνωρίζω; Με ποιους είµαι; Τι πιστεύω; Ποιους να λυπηθώ και ποιους να στείλω στον αγύριστο; ∆ιότι να σου εξηγήσω.Εγώ τους αλλοδαπούς πολύ τους συµπονάω. Αλλά έπιασα τον εαυτό µου να λέει: “Ναι στο τείχος του Εβρου”. Πώς το είπα εγώ αυτό αφού είµαι εναντίον των τειχών γενικώς; Αρχής γενοµένης απ’ τοτείχος του αίσχους. Μετά πάλι µε τη Νοµική. Εξαλλη έγινα. Πώς γίνεται; Αφού είµαι µαζί τους; Εφτασα να πω µπράβο στον Πρετεντέρη που έγραψε “Πού ξέρανε αυτοί στο Τούνεζι και στην Μπαρµπαριά τη Νοµική στη Σόλωνος κι ήρθανε και µας στρογγυλοκαθήσανε;”. ∆ενείµαι προοδευτικιά, Σταµάτη µου, πες µου που µε ξέρεις απ’ τα επεισόδια της Νοµικής το ‘62; Τότε πώς το εξηγείς που φοβάµαι να κατέβω στο κέντρο µη και µε κατακλέψουνε Αφρικάνοι και πρεζόνια; Ακου πώς µιλάω! Ακουφρασεολογία! Τι θα κάνω Σταµάτη; Που ακούω τους Αιγύπτιους να θέλουν να διώξουν τον Μουµπάρακ και επικροτώ, αλλά λέω αν έρθει µέχρι εκεί το Ισλάµ, πάει, χαθήκαµε. Αλλά αυτό λέει κι η Αµερική;

Είµαι εγώ φιλοαµερικανή; Εγώ πρώτη έριξα το κόκκινο αυγό στην αµερικάνικη πρεσβεία το… ∆εν θυµάµαι πότε. Και άσ’ τα αυτά. Που πήγα πέρσι στην Κυψέλη, εκεί µεγάλωσα, σαν µάνα µου την αγαπάω την Ιωάννου∆ροσοπούλου και είδα την Φωκίωνος τίγκα στον µαύρο, θυµάσαι τι σου είπα. ∆εν πειράζει, Σταµάτη µου, αλλάζουν οι εποχές κι ο µαύρος άνθρωπος είναι, δεν πειράζει. Φέτος που ξαναπήγα όµως κι είδα τις µαυρούκες ούτε 15 ετών ντυµένες και βαµµένες ξέκωλα να λένε στους περαστικούς: “Τζιµπουγκάκι ντέκα ευρώ; Τζιµπουγκάκι τέλει;”. Ε είπα τότε πια φτάνει, αρκετά, πάει, τελείωσε. Θα γίνω αντιδραστικιά. Και µετά µ’ έπιασε µια ντροπή. Μια καταισχύνη. Κι έφτασα στον διχασµό Σταµάτη µου. Ποια είµαι; Ή µάλλον ποιες είµαι Σταµάτη µου; Ποιες είµαι;».