Η κυρία ποντάρει στο τραγούδι

Αυτό που συµβαίνει µε τη µουσική δεν έχει προηγούµενο. Ολοι θέλουν από ένα κοµµάτι της. Για παράδειγµα, µοντέρνα ξενοδοχεία έχουν εκτός από δωµάτια και στούντιο ηχογράφησης (αφού ο κόσµος της µουσικής συνεχώς ταξιδεύει) και µια οµάδα από εξπέρ της µουσικής, παραγωγούς, συνθέτες να προσφέρουν υπηρεσίες,έναν µουσικό σαν ρουµ σέρβις.

Η µουσική είναι τρένο που σε πάει µακριά – πόσο µακριά κανείς δεν ξέρει –, που σε βάζει µέσα σεόλα. Ολα, όπως αλλάζουν, άσχετα που µαζί µε αυτά αλλάζει και το πώς ακούµε τη µουσική. Το πιο συναρπαστικό από αυτά; Πως το τραγούδι παραµένει το ίδιο. Φανταστικά αναλλοίωτο στην καρδιά. Αλλιώτικο όµως στο χαρτί που το τυλίγει.

Εχει σηµασία το ποιος, το πότεκαι το τι ανακαλύπτει. Ηµικρή Αγγλίδα µε τη µεγάλη φωνή, η Adele, ανακάλυψε τη µουσική του Nάσβιλ, την country και εκείνα ταξόφαλτσα µπλουζ που έπαιζε – λέει –το ραδιόφωνο ενώoδηγούσε στις αµερικανικές λεωφόρους, από πόλη σε πόλη, δίνοντας συναυλίες. Οι µεγάλες λεωφόροι είναι στρωµένες µε µουσικές και τα λάστιχα που τρέχουν επάνω τις βγάζουν στην επιφάνεια. Μπροστά στην Αdele αποκαλύφθηκε ένας άλλος κόσµος οοποίος φύτρωσε ξανά εκεί που ετοίµαζε τον δεύτερο δίσκο της.«21» και τυχερό. Και µια στροφή από την µπαλαντοειδή σόουλ που την έκανεγνωστή, σεπιο βαθιά σε νερά που άλλοιφοβούνται να κολυµπήσουν. ∆εν µεγάλωσε µε τέτοια τραγούδια η Adele,τα συνάντησε στη διαδροµή και ταπήρε µαζί της. Φορτίο από σόουλ, country και µπλουζ «συµπιεσµένα» σε τραγούδια για όλους τους καιρούς. ∆ουλεµένα στην παραγωγή – έτσι όπως παλιά αλλάµε καινούργιο τρόπο από τους Ρικ Ρούµπιν και Πολ Ιπγουέρθ (ανκαι πολυάσχολοι οι κύριοι), αφήνονταςπολλές γωνιέςσκόπιµα να αγριεύουν.

Εξυπνη κίνηση και το ζητούµενοσε πολλές παραγωγές που γυαλίζουν και λάµπουν. Ετσι που κάθε κοµµάτι γίνεται µια πίστα ξεχωριστή για να εξερευνήσεις, να κερδίσεις και ναπεράσεις στην επόµενη. Πίσω από τα νούµερα,ο άνθρωπος. Στοιχηµατίζω πάντως στηναύρα του «21», ότιη φωνή τηςAdele µπορεί από µόνη της να κάνει όλη τη δουλειά.

Σαν να βγήκε από τα 60s και τα στούντιο του Νάσβιλ, να πέρασε απέναντι, να πήγε σε ένα από τα µπαρ όπουπαίζουν µπάντες ασταµάτητα και να άρχισε πάλι να τραγουδάει. Αλλιώς θα ήταν εκεί, στο δισκάδικο του Ernest Tubb όπου όποιος αγαπάει τη µουσική θα κολλήσει κάµποσες ώρες. Πάω στοίχηµα (από αυτά που ακούω δηλαδή)ότι και ηAdele θα είχε κολλήσει εκεί µέσα – και σίγουρα δεν θα έφυγε µε άδεια χέρια.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com

Η Στίβι, η Μαριάν, η Λόρα, η Γουάντα

null Η Στίβι Νικς έχει έτοιµο καινούργιο άλµπουµ. Η Stevie Nicks; Των Fleetwood Mac, θυµάστε; Θα λέγεται «Ιn Your Dreams». Το περιµένουµε.

null Αλλος ένας θρύλος. Η Marianne Faithful επιστρέφει µε το «Horses and High Heels» και νέες συνθέσεις και νέες διασκευές. Και Νέα Ορλεάνη. Θα λέει και το «Back in baby’s arms» του Αλέν Τουσέν.

null H Laura Marling κατεβαίνει στα στούντιο του Jack White και διασκευάζει το «Blues Run The Game» του Jackson C Frank. Εύγε!

null Kαι µην ξεχνιόµαστε: «The Party Ain’t Over», της Wanda Jackson, µε ιδανικές garage/ rock δόσεις και καταλυτικό παράγοντα – ποιον άλλον;

– τον Jack White.

Τα σέβη µας!


Από το Παρίσι…

Παριζιάνικες βόλτες µε ηλεκτρονική ποπ υπόκρουση.

Η Desπna Ricci, ελληνικής καταγωγής Παριζιάνα, είναι πρόθυµη να σε ξεναγήσει σε δεκαπέντε κοµµάτια – από το Bleu Electric ώς το Mono Esena – και µε πολύ καλή διάθεση να χορέψει, να περιπλανηθεί, να σε πάει στα καφέ όπου συχνάζει. Στο Νοw I Know θα συναντήσει και τον Stereo Mike που θα ραπάρει µε καλή καρδιά και λίγο πιο κάτω, στο Υiati, τον Rachid Taha – θαυµάσια θα τα πούνε. Κάποια στιγµή όµως θα νιώσεις πως η Ricci σε πάει στα τουριστικά µόνο µέρη της ευρω-ποπ και για κάποιον λόγο που δεν ξέρω αποφεύγει να λοξοδροµήσει από το καρτιέ του «What I Am» (ΕΜΙ) και να µπει στην πραγµατική µουσική περιπέτεια. Αυτή που το Παρίσι ζει χωρίς να διαφηµίζει και η Ricci µπορεί να συναντήσει άνετα πιο κάτω.


… στις λάσπες

Εναν «βρώµικο» ήχο από µια λασπωµένη lo-fi τζαζ µε soul και electronica της πλευράς των Portishead διαλέγει για πρώτα υλικά η Ayoe Angelica από τη ∆ανία (µε ρίζες αιθιοπικές – γράφει το βιογραφικό της). Στα περισσότερα από τα τραγούδια του «Dandelion» (Playground) πετυχαίνει να κρατήσει την ακατέργαστη οµορφιά τους και το κάνει από ό,τι καταλαβαίνω, πολύ συνειδητά.

Η τσαλακωµένη µελωδία δεν χάνεται από τα χριτς-χρατς που τη σκεπάζουν και η φωνή της ακούγεται σαν να θέλει να κυλιστεί µαζί τους. Οπως θα έκανε αν σιγοτραγουδούσε στο διπλανό δωµάτιο σκαλίζοντας παλιά βινύλια.