Τσανς χωρίς τύχη

ΤΟ ΕΡΓΟ. Ο Τσανς Γουέιν, νέος και ωραίος – οωραιότερος, κάποτε, της µικρής του πόλης,του Σεντ Κλάουντ τηςΦλόριντα –,µε όνειρα, όπωςπολλοί αµερικανοίνέοι τηςδεκαετίαςτου‘50,ναγίνει σταρ του κινηµατογράφου, έχει καταλήξει πολύπεζά: «µπιτςµπόι» – ζιγκολό. Που έχει αρχίσει ναχάνει και τα µαλλιά του…

ΣτοΣεντΚλάουντθαβρεθείτυχαία ξανά,ως επίπληρωµή συνοδός µιαςώριµηςκαιξεπεσµένης σταρ, τηςΑλεξάντρα ντελΛάγκο, νευρωτικής,πνιγµένηςστοαλκοόλ και στα χάπια και… καπνισµένης από το χασίς, η οποία,απογοητευµένη από τα πρώτα πλάνα που είδε της ταινίας µε την οποία επιχείρησε επιστροφή στο σινεµά, το έχει σκάσει πανικόβλητη από τηνπρεµιέρα σε µία φυγή χωρίς προορισµό.

ΛάθοςτουΤσανςναγυρίσει.Ο «Μπος» Φίνλεϊ, ο απόλυτος άρχων του ΣεντΚλάουντ, έναςδιεφθαρµένος πολιτικάντης,τονέχειστο στόχαστρο: ο Τσανς, ερωτευµένος µε την ανήλικη,τότε, κόρη του,τη Χέβενλι, έκανε έρωτα µαζίτης και τηςκόλλησεαφροδίσιοπουτην οδήγησε στο χειρουργείο καιστον «ακρωτηριασµό».

Οι νέοι ακόµα αγαπιούνται, ο Τσανς θέλει να τηνπάρει και ναφύγουν µακριά αλλάδιέξοδος δεν υπάρχει. Η Αλεξάντρα ντελ Λάγκο, η τελευταία του ελπίδα, που πάνω της απεγνωσµένα γαντζώνεται προσπαθώντας να την πείσει να τον εµφανίσει ως το νέο ταλέντο που εκείνη ανακάλυψε, θα αδιαφορήσει. Οταν µάθει για την ταινία, που τα γκρο πλάνα της την έτρεψαν σε φυγή τη νύχτα της πρεµιέρας, πως έχει στο µεταξύ θριαµβεύσει στα ταµεία και πως η κριτική αποκαλύπτεται µπροστά στο «ώριµο ταλέντο της ηθοποιού», ο εαυτός της και η επιστροφή της είναι τα µόνα πουτην απασχολούν. Καιγια τον Τσανς το µόνο πια που νιώθει είναι οίκτος – ο Φίνλεϊ απειλεί να τον ευνουχίσει µόλις η σταρ αποµακρυνθεί. Του ζητάει να φύγει µαζίτης. Εκείνος θααρνηθεί. Το όνοµά του – Chance = ευκαιρία – ηχεί πια ειρωνικά…

Ο ΤενεσίΓουίλιαµς µετο «Γλυκό πουλί της νιότης»(1959) έχει γράψει έναδυνατό έργοµε δύοσυναρπαστικούς ρόλουςακουµπώντας απόλυτα στον ρεαλισµό. Αλλά το έργοκαι πολύπια απέχειαπό την αθωότητακαι τηνποίηση του «Γυάλινου κόσµου»και δενκαταφέρνει να διεισδύσει κάτω από την επιφάνεια τωνπραγµάτων –δείγµα τηςαλλοτρίωσης τουσυγγραφέα που σαννα έγραφε πιαµόνο για να αρέσεικαι για ναγίνουν τα έργα του ταινίες από το Χόλιγουντ. ΗΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΗΕφηΘεοδώρου δείχνεινα αποξήρανετο έργο και σαν η µόνη της φιλοδοξία ήταν ναπροσθέσει µερικέςµεταµοντέρνες πινελιές για ναµη θεωρηθεί η σκηνοθεσία της συµβατική. Η παράσταση,στριµωγµένη, µέσαστο κατάψ υχρο σκηνικότηςΕύαςΜανιδάκη, κακόγουστα, κατά τη γνώµη µου, ντυµένη απότην ΙωάνναΤσάµη, ελάχιστες στιγµέςµεέπεισε.Κρατώ µόνο τις µουσικέςτου Νίκου Πλάτανου µε τιςφωνητικές «παρεµβάσεις» και τους φωτισµούς του Σάκη Μπιρµπίλη. ∆εν µε ενθουσίασε επίσης η µετάφραση της Εφης Γιαννοπούλου – «λουόµενοι» κ.λπ.

ΟΙΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Μεγαλύτερο πρόβληµα τηςπαράστασης, πιστεύω, η λάθοςδιανοµή στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι.Ούτε ηεξαίρετη ηθοποιόςΜαρία Σκουλάταιριάζει, νοµίζω –ελάχιστες στιγµές µε κράτησε –,στον ρόλο τηςντελ Λάγκο ούτε ο Ανδρέας Κωνσταντίνου µε έπεισεως ζιγκολό. Επιπλέον µουφάνηκαναβοήθητοιαπό τησκηνοθεσία.ΟΑνδρέαςΚωνσταντίνου, ειδικά,που δενστερείται προσόντων,προβάλλειελαττώµατα – κάκιστηεκφορά του λόγου, αγκυλωµένηκίνηση…–για τα οποία πρέπει πολύ να δουλέψει. Ο Μάνος Βακούσης, ο Κώστας Βασαρδάνης, η ΥβόννηΜαλτέζου, ο Θέµης Πάνου, η Λένα Παπαληγούρα, οΓιώργος Τζαβάρας,ο Γιωργής Τσουρήςκάνουν, µεµεγαλύτερη, µικρότερηή καθόλουεπιτυχία, ό,τιξέρουν. Ξεχώρισαµόνον την Θεοδώρα Τζήµου, τον Προµηθέα Αλειφερόπουλο και τον Γιάννη Τσεµπερλίδη, χωρίς ησκηνοθεσία να τους επιτρέπει να απογειωθούν. gsarigiannis@dolnet.gr

info

Στο Εθνικό Θέατρο / Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» (Αγίου Κωνσταντίνου 22 – 24, τηλ.
210-5288.170 – 1, 210-3305.074, 210-7234.567) µέχρι και αύριο.

Εν ολίγοις.

Μία ατυχής παράσταση