Εργαστήριο ονείρων

Ο κόσµος αλλάζει µε ραγδαίο ρυθµό.

Οι αλλαγές έχουν την ίδια ταχύτητα µε την οποία κατεβαίνουν οι εικόνες στις οθόνες των iPad ή ανεβαίνουν οι επισηµάνσεις στο twitter. Ο κόσµος της υψηλής ραπτικής το γνωρίζει και προσαρµόζεται. ∆ιαφορετικά δεν θα µπορούσε να συνεχίσει να τροφοδοτεί µε πόθους και όνειρα τις γυναίκες εκείνες που µπορούν και διαθέτουν τα εισοδήµατα για να ντυθούν µε χειροποίητες δη µιουργίες, ραµµένες ακριβώς στα µέτρα του σώµατός τους και του γούστου τους.

Σε σύγκριση µε τις συνήθειες του παρελθόντος, η έννοια της ραπτικής είναι διαφορετική. Πριν από έναν αιώνα οι πελάτισσες των υψηλών δηµιουργιών ταξίδευαν δύο ή τρεις φορές στο Παρίσι για να κάνουν πρόβες στις παραγγελίες που είχαν κάνει στους µετρ. Εκεί, στο ατελιέ του οίκου τις περίµεναν οι αρχιµοδίστρες για να δούνε πωςέπεφτε πάνω τους το ρούχο. «Τώρα πιατα ιδιωτικά αεροπλάνα καταφτάνουν στο Παρίσι για να πάρουν τους ειδικούς της πρόβας και να τους οδηγήσουν στις πελάτισσές µας στην Ελβετία, τη Βραζιλία, την Ιταλία, την Αµερική, παντού σε όλη την υφήλιο. Η πρόβα γίνεται στα δικάτους µέρη. Η υψηλή ραπτική είναι πλέον µία επιχείρηση που η διαχείρισή τηςγίνεται µε ιδιωτικά τζετ», ήταν η απάντηση του Καρλ Λάγκερφελντ στην απορία των δηµοσιογράφων που καλύπτουν αυτήν την εβδοµάδα υψηλής µόδας.

Οι αυστηροί επικριτές τηςκατανάλωσης πολλές φορές έχουν αναφέρει αυτήν την έκφραση γυναικείας µαταιοδοξίαςαλλά και µέσο κοινωνικής και οικονοµικής αναγνώρισης. ∆εν το έλαβαν υπόψη τους η σύζυγος του γάλλου πρωθυπουργού Πενελόπ Φιλόν, η σύζυγος του πρώην πρωθυπουργού Μαρί-Λορ ντε Βιλπέν, η κληρονόµος της L’Oreal Λιλιάν Μπετανκούρ και η κόρη της Φρανοσυάζ Μπετανκούρ Μέγιερ οι οποίες παρακολούθησαν µε ενδιαφέρον και όχι από κοινωνικήυποχρέωση τα ντεφιλέ των δηµιουργών. Φυσικά υπάρχει και το κόκκινο χαλί της νύχτας των Οσκαρ, για µία «σύνδεση» µε την πραγµατικότητα. Αφού σε λίγες ηµέρες θα δώσει άλλη µία ευκαιρία στις δηµιουργίες να ζωντανέψουν και να αστράψουν κάτω από τα φλας των φωτογράφων και τα χαµόγελα των διάσηµων καλεσµένων.

Ακόµα κι αν η ευρωπαϊκή και αµερικανική υψηλή πελατεία της ραπτικής τελευταία συνηθίζει να κατεβαίνει για ψώνια µετις ζεστές σουέτ µπότες εξ Αυστραλίας ισοπεδώνοντας κάθε έννοια αισθητικής αρµονίας, η ραπτική έχει βρει στις κυρίες της Ασίας τις πειθήνιες νέες πελάτισσες. Οι οποίες δέχτηκαν ένα διακριτικό νεύµα κολακείας από τον ιταλό Ρικάρντο Τίσι, σχεδιαστή του Givenchy. Ο Τίσι όχι µόνο εµπνεύστηκε από την ιαπωνική τεχνική χορού Μπούτο αλλά φρόντισε τα µοντέλα στο σόου του να είναι ασιατικής καταγωγής για να περάσει µε σαφήνεια το µήνυµα ότι σκεφτόταν τον µικροκαµωµένο σκελετό που έχουν οι Κινέζες µε την πορσελάνινη επιδερµίδα.

«Στην Κίνα αδερφές µου, στην Κίνα!», αναφώνησε το σύστηµα της µόδας γι’ αυτή τη σεζόν υψηλής ραπτικής στο Παρίσι. Και καθένας από τους σχεδιαστές έκανε άλλοτε τις κλασικές κινήσεις γοητείας κι άλλοτε τις µοντέρνες επιλογές στα υλικά του για να δελεάσει τους θεατές του.

Ο Ζαν Πολ Γκοτιέ, για παράδειγµα, έκανε ένα σόου α λα παριζιέν µε στοιχεία πανκ. ∆ηλαδή επέστρεψε στο πνεύ µα της couture, έτσι όπως παρουσιαζόταν στα σαλόνια των µετρ. Χωρίς µουσική και µε τα µοντέλα να ξεπροβάλλουν κρατώντας µια καρτέλα µε το νούµερο της δηµιουργίας. Ενώ ένας παρουσιαστής µε άψογη άρθρωσηπαρουσίαζε στο κοινό τα ονόµατα των δηµιουργιών: «Μουλέν Ρουζ», «Λα Γκουλί» (τιµή στον ζωγράφο των χορευτριών του καν καν Τουλούζ Λοτρέκ), «Μπελ Επόκ», «Αναρχία στο Ηνωµένο Βασίλειο». Και για την ατραξιόν του ντεφιλέ του, πέρα από τις κοµµώσεις πανκ τωνµοντέλων, έντυσε και χορεύτριες από το κλαµπ «Crazy Horse» για να κάνουν και τις ανάλογες φιγούρες του καν καν ανοίγοντας µε άλµα διάπλατα τα πόδια τους.

Η συλλογή Armani Prive εκτινάχτηκε στο σύµπαν της επιστηµονικής φαντασίας. Με στιλβωµένα υφάσµατα που έµοιαζαν σαν υγροί πολύτιµοι λίθοι µε τις ανάλογες αποχρώσεις. «Θεωρώ τον εαυτό µου τον νέο αστροναύτη της µόδας», δήλωσε ο Τζόρτζιο Αρµάνι, αποφασισµένος να συνεχίσει στον δρόµο που χάραξε τη δεκαετία του ‘60 ο Πιερ Καρντέν για άλλους γαλαξίες. Ο Τζον Γκαλιάνο γέµισε την πασαρέλα µε φούστες από µεταξωτό τούλι και κοντά µεσάτα σακάκια µε µεγάλα φουσκωτά µανίκια.

«Ογκος, πινελιές χρώµατος καιφωτοσκιάσεις» είπε ο Γκαλιάνο για τις φιγούρες του Dior που δηµιούργησε έχοντας στον χάρτη έµπνευσης του µυαλού του τις εικονογραφήσεις της δεκαετίας του ‘50 από τον Ρενέ Γκριό, συνεργάτη του Κριστιάν Ντιορ.

Στη συλλογή Chanel ο Καρλ Λάγκερφελντ έκανε τη µεγάλη υπέρβαση. Αψήφησε την απέχθεια της Κοκό Σανέλ για το τζιν και ατένισε το µέλλον της υψηλής ραπτικής. Συνδύασε τα τουίντ σακάκια και ταγιέρ, σήµα κατατεθέν του οίκου, µε στενά τζιν παντελόνια ή κεντηµένα µε παγιέτες. «∆εν θέλω να βγάζω εικόνα διανοούµενου. Είµαι πρόσωπο της µόδας», είπε ο Λάγκερφελντ παρουσιάζοντας µε αυτόν τον συνδυασµό µακριάς τουνίκ ή φούστας πάνω από στενό παντελόνι την ιδέα που είχε για να προσελκύσει ακόµα και τις πιο στυλιστικά ατίθασες κόρες των καθωσπρέπει πελατισσών του.