Υπέρμαχος της δουλείας

Ο Εντγκαρ Αλαν Πόε υπήρξε ένας από τους πρώτους επαγγελματίες συγγραφείς σε μια αγορά που ακόμη δεν αγόραζε. Λέγεται πως στα είκοσι χρόνια της σταδιοδρομίας του δεν κατάφερε να κερδίσει παραπάνω από 300 δολάρια από το έργο του. Για να αντιμετωπίσει δε τη φτώχεια του δεν έπαψε να προσπαθεί ως τα τελευταία του να διορισθεί ως τελωνειακός. Αλλά πάνω απ΄ όλα ήθελε να γίνει στρατιωτικός. Το πιο παράδοξο είναι, ότι ήταν ένας «κύριος του Νότου». Υπερήφανος και τυπικός, φορώντας μια μαύρη ρεντιγκότα κουμπωμένη ώς τον λαιμό, όταν παρεκτρεπόταν αρρώσταινε. Σε όλη του τη ζωή υπήρξε υπέρμαχος της δουλείας και υποστηρικτής αυτού που ο ίδιος αποκαλούσε «ανώτερη κάστα».

Δεν ξέρω αν ο Πίτερ Ακρόιντ ήθελε να φτιάξει έναν χαρακτήρα ο οποίος θα μπορούσε να ερμηνεύσει ένα από τα πιο αινιγματικά έργα της ιστορίας της λογοτεχνίας. Εκείνο που ξέρω είναι ότι έφτιαξε το συναρπαστικό αφήγημα μιας ζωής, απομυθοποιώντας ώς ένα σημείο την εικόνα του καταραμένου ποιητή. Ξέρω ακόμη πως τελειώνοντας τη βιογραφία του θέλω να ξαναδιαβάσω όλον τον Πόε! Η μετάφραση της Μαρίας Φακίνου είναι εξαιρετική.