Ο ρόλος του συγγραφέα

Πόσο καλό κάνει σε έναν καταξιωμένο συγγραφέα μια τέτοιου είδους ενασχόληση με την πολιτική εξουσία;

Η Γιασμίνα Ρεζά επέμενε από την αρχή ότι δεν την ενδιέφερε η αυτοπροβολή της αλλά η προοπτική της λογοτεχνίας και οι δικοί της ανοιχτοί λογαριασμοί. «Η διαφορά της δουλειάς μου από αυτήν του δημοσιογράφου, είναι ότι ο δημοσιογράφος παρακολουθεί, ιχνηλατεί, αναζητά την αλήθεια- ψάχνει το ακριβές περίγραμμα του προσώπου που έχει μπροστά του, ενώ εγώ δεν αναζήτησα την αλήθεια. Μέσα στον Σαρκοζί έψαξα την ηχώ των δικών μου εμμονών», είχε δηλώσει στο περιοδικό «Νouvel Οbservateur». Είναι γεγονός ότι αυτό το βιβλίο έχει αξιοζήλευτους διαλόγους, έχει στοιχεία μπουλβάρ και στοιχεία κωμικοτραγικά, και σχολιάζει επαρκώς το πατρονάρισμα των πολιτικών από τους διαμορφωτές της εικόνας τους. Αρκεί, άραγε, αυτό για να τη δικαιώσει; Οταν μάλιστα έχει εδραιωθεί ως ταλαντούχος ψυχογράφος που εστιάζει το ενδιαφέρον της σε χαρακτήρες έκκεντρους, μισάνθρωπους, απελπισμένους, μελαγχολικούς, οι οποίοι απέχουν πολύ από τους κυνηγούς της ευτυχίας; Οταν έχει μπει στο μάτι της καλώς σκεπτόμενης Αριστεράς και έχει κατακτήσει τον τίτλο της συγγραφέως που μπορεί να είναι εμπορική αλλά έχει ποιοτικό άλλοθι;

Στην Ελλάδα το πεζογραφικό έργο της είναι άγνωστο, αλλά το «Αrt» της έχει ανεβεί αρκετές φορές στο θέατρο και τώρα παίζεται με τον Γιώργο Βούρο, όπως και το πολύ διεισδυτικό «Ο Θεός της σφαγής» παίζεται με πρωταγωνίστρια την Κάτια Δανδουλάκη σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Τα έργα αυτά είναι πιο δυνατά από τούτο το πορτρέτο που στρογγυλεύει τις γωνίες του «Σαρκό». Και όταν ένας έξυπνος συγγραφέας δεν καταφέρνει τουλάχιστον να ξεβολεύει την εξουσία, αν όχι να την ενοχλεί, μήπως σημαίνει ότι έχει παρεξηγήσει τον ρόλο του;