Προσκήνιο

Ενας µονόλογος αντληµένος από ένα πραγµατικό γεγονός: «Τζόρνταν» των Αννας Ρέινολντς και Μόιρα Μπουφίνι. ∆υνατό, σπαρακτικό κείµενο – από το θέµα του και µόνο, καθώς µιλάει µία κοπελίτσα από τον αγγλικό κοινωνικό βυθό, οδηγηµένη από τις κοινωνικές συνθήκες στην πορνεία και στη συνέχεια στην παιδοκτονία. Ο Νίκος Μαστοράκης το αντιµετώπισε, στο «παγωµένο» σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη και µε τους «παγωµένους» φωτισµούς του Λευτέρη Παυλόπουλου, όπως του έπρεπε: «βρώµικα». Και έχει οδηγήσει τη νεαρή ηθοποιό Μαρίνα Ασλάνογλου, µέσα από µία προφανώς εξαιρετική συνεργασία, σε µία ερµηνεία – διότι περί σχεδιάσµατος εξαρχής του ρόλου και περί ερµηνείας πρόκειται – υποδειγµατική. Η ηθοποιός, παραµερίζοντας κάθε ευκολία της, ταυτίζεται µε το πρόσωπο της Σίρλεϊ Τζόουνς. Στο δεύτερο όµως µέρος θα ήθελα λιγότερη συγκίνηση – ο στεγνός σπαραγµός πιστεύω πως λειτουργεί πιο αποτελεσµατικά στον θεατή («Αµιράλ»).

Ενδιαφέρον έχει και το µεταγενέστερο, σαρκαστικό έργο της Μόιρα Μπουφίνι «Το δείπνο» – ένα δείπνο στον χώρο της υψηλής κοινωνίας µε απρόσµενη εξέλιξη – που παίζεται στο «Θέατρο Τέχνης» («Υπόγειο»). Αλλά αν και επιδιώκει µε ακρότητες την έκπληξη µοιάζει αναµενόµενο. ∆υστυχώς η σκηνοθεσία του ∆ιαγόρα Χρονόπουλου δεν έχει αναδείξει τις όποιες αρετές του. Αντίθετα είδα µία ατυχέστατη παράσταση, χωρίς ύφος, που, αντί να σαρκάσει, προσπαθεί να παρωδήσει. Και µάλιστα εις µάτην. Και είδα ικανούς, γενικά, ηθοποιούς χωρίς σκηνική επαφή µεταξύ τους, οδηγηµένους σε ένα ψεύτικο, επιδεικτικό, ολέθριο παίξιµο – ειδικά η ∆ήµητρα Χατούπη.