Συγγραφείς στιςεπάλξεις

Η Αρουντάτι Ρόι κινδύνεψε να συλληφθεί με βάση τον πολιτειακό αντιτρομοκρατικό νόμο που απαγορεύει την είσοδο στις «μολυσμένες» από τους «εξτρεμιστές» περιοχές. Το έγκλημά της δεν ήταν μονάχα ότι έφερε στο προσκήνιο τα άπλυτα της ινδικής δημοκρατίας ή ότι δεν καταδίκασε την ένοπλη αντίσταση. Ηταν πρώτα απ΄ όλα πως δεν υπάκουσε, πως η φωνή της ακούστηκε σε όλο τον κόσμο και έσπειρε την αμφιβολία στα μυαλά των οπαδών της φιλελεύθερης οικονομίας. Διότι τα είπε «από τα μέσα», και τα είπε καλά. Κάτι παρόμοιο κάνει είκοσι πέντε χρόνια τώρα στο Μεξικό ο 70χρονος Ομέρο Αρίτζις, συγγραφέας του «Κύριου της συντέλειας του κόσμου» (εκδ. Ενάλιος) ο οποίος είχε δεχθεί απειλές θανάτου επειδή είχε εμποδίσει τη διανομή ραδιενεργού γάλακτος σε σκόνη από την πυρηνική έκρηξη του Τσερνόμπιλ. Οπως μού έλεγε το καλοκαίρι, μαζί με άλλους καλλιτέχνες και διανοούμενους και έπειτα από μια πενταετή καμπάνια «υποχρεώσαμε την κυβέρνηση να ματαιώσει το κοινό πρόγραμμά της με τη Μitsubishi για τη δημιουργία των μεγαλύτερων στον κόσμο ηλιακών αλυκών στην Μπάχα Καλιφόρνια, εκεί όπου καταφεύγουν για να γεννήσουν οι γκρίζες φάλαινες από την Αλάσκα». Μήπως λοιπόν ήρθε ξανά η ώρα οι διακεκριμένοι συγγραφείς, πέρα από την υπογραφή διαμαρτυριών, να αναλάβουν καιτέτοιους ρόλους στις καυτές περιοχές του πλανήτη- δηλαδή σχεδόν παντού πια;