Νέες εργασιακές σχέσεις

Κωνσταντίνος Α. Βαλαγιαννόπουλος
ΕΛΣΙΝΚΙ
Κάθε υποψήφιος εργαζόµενος έχει βασικά δύο επιλογές αναφορικά µε τη δουλειά του. Είτε νααναζητήσει την τύχη του στην ιδιωτική αγορά ως ελεύθερος επαγγελµατίας ή υπάλληλος σε εταιρείες είτε να προσληφθεί σε κάποια υπηρεσία του ∆ηµoσίου. Στην πρώτη περίπτωση, ο εργαζόµενος έχει το πλεονέκτηµα της ευελιξίας, της προοπτικής γρήγορης ανέλιξης, του µεγάλου µισθού και της ποικιλοµορφίας στο είδος της δουλειάς και στον τρόπο διεκπεραίωσής της. Στη δεύτερη περίπτωση, ο υπάλληλος απολαµβάνει τους χαλαρούς ρυθµούς αλλά και την ασφάλεια/σταθερότητα που προσφέρει ο κρατικός εργοδότης.

Τα τελευταία χρόνια στη χώρα µας η έλλειψη ανταγωνιστικότητας ελέω σκληρού ευρώ και γραφειοκρατίας/ διαφθοράς έκανε την ιδιωτική αγορά να µην προσφέρει µεγάλες ευκαιρίες οικονοµικής προσόδου. Επίσης, η ψηφοθηρική κουλτούρα του πολιτικού κόσµου και η ανοχή της κοινωνίας απέναντι στα προνόµια των δηµοσίων υπαλλήλων πολλαπλασίασε τους κρατικούς οργανισµούς και τις απολαβές των εκεί «σχεδόν εργαζοµένων». Κατά συνέπεια, το δίληµµα µεταξύ ασφαλούς, κακοπληρωµένου ∆ηµοσίου και ανασφαλούς, καλοπληρωµένου ιδιωτικού τοµέα έπαψε να υπάρχει. Η πρόσληψη απ’ το κράτος έγινε από κάθε άποψη πολύ θελκτικότερη σε σχέση µε την αναζήτηση δουλειάς στην ελεύθερη αγορά. Αυτή ακριβώς η νοοτροπία ήταν η γενεσιουργός αιτία των θηριωδών δανείων, του εκρηκτικού χρέους και της δηµοσιονοµικής κατάρρευσης της χώρας. ∆υστυχώς, αυτή η παράµετρος δεν ελήφθη υπόψη από τη συµφωνία διάσωσης για το πακέτο στήριξης του Μνηµονίου, που ως εµπόδιο ανταγωνιστικότητας πάγια θεωρεί το µισθολογικό κόστος. Η τρόικα, χωρίς να λαµβάνει υπόψη τα τοπικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονοµίας, ψαλίδισε µεν τις απολαβές του στενού δηµόσιου τοµέα, αλλά έθιξε πολύ περισσότερο µε το νέο καθεστώς στις εργασιακές σχέσεις τον ιδιωτικό υπάλληλο. Η ελευθερία στις απολύσεις, η υποβάθµιση του ρόλου της διαιτησίας, η εξαΰλωση των αποζηµιώσεων, οι µισθολογικές µειώσεις και η επέκταση της περιόδου δοκιµής καθιστούν την ιδιωτική αγορά πολύ λιγότερο ελκυστική συγκρινόµενη µε τον δηµόσιο τοµέα, ακόµα και ύστερα από οποιονδήποτε περιορισµό των προνοµίων του.