Οι τηλε-λαληµένοι

Το ένα µετά το άλλο φαινόµενο παρακµής ξεπροβάλλει µέσα από τη σύγχυση τηλεόρασης και πραγµατικότητας, που όσο χιουµοριστικά και να προσπαθήσει κάποιος να τα προσεγγίσει φτάνει στην κατάλυση ακόµη και αυτής της έννοιας του χιούµορ.

Εναςπαρουσιαστήςενηµερωτικής εκποµπήςµε µακράτηλεοπτικήκαριέρα παριστάνειτον φασουλήκαι γλιστράει απότην καρέκλατου, τάχα γιαπλάκα, ότανακούγεται το όνοµα «Μητσοτάκης» στην εκποµπή του,νοµίζονταςότιπαίζει σε επιθεωρησιακήσάτιρα και δεν έχειάλλο στόχοαπό τοχειροκρότηµα για το κωµικό του ταλέντο. Είναι οΓιώργος Παπαδάκης σεµια πρωτοφανήεπίδειξη επιθεωρησιακούλαϊκισµούπου δείχνει την απόγνωση στην οποία έχουνοδηγηθείοιτηλεοπτικές διασηµότητεςστηνπροσπάθειά τουςνακερδίσουνµερικούς ρούµπους τηλεθέασης.

Και δεν είναιο µόνος. Μετάτον πρώην νοµάρχηκαι νυνπεριφερειάρχη Παναγιώτη Ψωµιάδη πουσπεύδειστηνεκποµπήτου Αυτιά νααφηγηθεί, ενείδει τηλεοπτικού ευτράπελου,υπόθεση υποτιθέµενηςσεξουαλικής του παρενόχλησηςαπό βουλευτή στα πρώτα πολιτικάτου βήµατα, πράττειτοίδιοακριβώςκαι παρουσιαστήςπρωινάδικου,ο Γιώργος Λιάγκας. Καιαυτόν τον «παρενόχλησε σεξουαλικά» βουλευτής, ότανως νέοςδηµοσιογράφος έκανεπολιτικόρεπορτάζ, ζαλισµένοςπροφανώς από την αρρενωπή οµορφιά του. Στενόµυαλη επίδειξηµαταιοδοξίας ήκάτιπολύβαθύτεροκαιανησυχητικό καθώς,προκειµένου να συντονιστούνµε τοπερί «ντιντήδων» κλίµαστηνπολιτικήτο οποίουιοθετήθηκεαπότους οπαδούς τουλαϊκισµού ενείδει κριτικής στο«σάπιο πολιτικόσύστηµα», πολιτικόςκαιπαρουσιαστής δενορρωδούνµπροστά στους στοιχειώδειςκανόνες σεβασµού του κοινού;

Γιατίτέτοιουείδουςδηλώσεις αποτελούν δείγµατα εκείνουτου ύπουλου φασισµού πουενδεδυµένος τονµανδύατου«τηλεοπτικού ευτράπελου»δεν υπονοεί άλλοαπό τηρατσιστική ταύτιση τηςδηµόσιας εικόνας µετην ιδιωτική και υποβάλλει την πρώτη στην προκατάληψη που θεωρούν τα «απόλυτα αρσενικά» των παραδειγµάτων ότι βαρύνει τη δεύτερη. Σεποιαπολιτισµένηχώρατέτοιου είδουςτηλεοπτικές«µαγκιές» θα περνούσαντόσο ανώδυνα; Μόνο σεαυτή στην οποία ένας δήµαρχος,πρώην ηθοποιός, πουτοεγχώριολάιφστάιλ τονέχειαναδείξεισεπρότυπο του «µάτσο»τσαµπουκαλή, ο Απόστολος Γκλέτσος,εµφανίζει εαυτόν σαν ήρωαµιας νεοελληνικής επανάστασης.Ξηλώνει τις µπάρες στηνεθνική οδόγια να περνούνοιδηµότεςτηςπεριοχής του χωρίςνα πληρώνουν τα ακριβάδιόδιακαικάνειτηλεοπτική περατζάδαπροβάλλοντας εαυτόνωςσυνεχιστήτουλάχιστον του Λεωνίδα των Θερµοπυλών και του Αθανάσιου ∆ιάκου.

Μικροί υπερφίαλοι εαυτοίσε µια άνευπροηγουµένου–καισε παγκόσµιααποκλειστικότητα– ανενδοίαστητηλεοπτικήεπίδειξη τηςπροσωπικής τουςσύγχυσης µεταξύρόλουκαιπραγµατικότητας. Μικρά«εγώ» πουαυτοπροβάλλονται ως απόλυτα µοντέλα µέσα στη διάλυση τωνορίων και τηςίδιας της έννοιαςτης ελευθερίας απόένα τηλεοπτικό θέαµα που τουςαποθεώνει όσο το υπηρετούν.

Οσο στενεύουν τα όρια λόγω κρίσης και το άγχοςγια την επικράτηση στονπίνακατηλεθέασης ήστιςκάλπεςµεγαλώνει,γινόµαστε µάρτυρεςοιφιλοθεάµονες σπασµωδικών ξεσπασµάτων ενόςπρωτοφανούςεγωισµού των διασηµοτήτων που θεωρούν «νόµο» τον ίδιο τους τον εαυτό.