Qu’ est ce qu’ il y a kai gatia

Αγαπητή Φοίβη, Για σκυλοφίλητους σκυλόφιλους Σκυλίσια µοίρα έχουν τα σκυλιά, και στα σκυλίσια έναστρα όνειρά τους γερόσκυλος θεός γαβγίζει από ψηλά ξυπνούν και του κουνάνε την ουρά τους.

Βαθιά στο ένστικτό τους νιώθουν τα σκυλιά πως στη ζωή που ζουν έκπτωτοι είναι λύκοι, και πως ο κόσµος: ποτάµια, δάση και βουνά, ήταν δικός τους κάποτε και ότιτους ανήκει.

Αλλιώς βλέπουµε τότε γη και ουρανό και σκυλοµετανιώνουµε για το σκυλόσπιτό τους.

Κι όµως πεθαίνουνε από µαρασµό αν χάσουνε το αγαπηµένο αφεντικό τους.

Καλά είναι τα σκυλάκια, κυρία Φοίβη. Εγραψα µάλισταγι’ αυτά το παραπάνω ποίηµα. Το βρίσκω πραϋντικόκαι για νευρικούς.

Οµως χθες κοιµήθηκα στις 3 τη νύχτα, γιατί ο σκύλος της πλαϊνής βεράντας (να τον πω κι εγώ κοπρίτη;) γάβγιζε συνεχώς (από φόβο, µοναξιά, παράπονο;). Τ’αφεντικά του – ανθρώπινο είναι – το ‘ριξαν λίγοέξω.

Μόνο που ξέχασαν να το µπουκώσουν υπνοτροφή.

∆ιαβάζουµε καιοι δύο «ΤΑ ΝΕΑ».

Είπα: Ας διαβάσουν την ενόχλησή µου, παρά να τους το πω.

Με τα νευράκιασου µαλακώνεις τα δικά µας. Σου το αναγνωρίζουµε.

Κώστας Καλαπανίδας < Δεν έχω λοιπόν παρά να σας αφιερώσω, αγαπητέ Κώστα, ως καταπραϋντικό επίσης, τους διαλόγους από ένα τραγούδι του Στάθη Παχίδη από το σχήµα Αγαµοι Θύται: «–Την πυλωτή µου κλείνεις, πάρ’ τον αραµπά σου./ –Η ώρα τρεις κι εσύ τινάζεις τα χα λιά σου./ –Φέρ’ τακοινόχρηστα να µη φωνάξω µπράβο./ –Ρε σεις, να κλείσω κάνα µάτι θα προλάβω; / –Φίµωτρο βάλε στο µωρό να ησυχάσει./ –Αχ το πουλάκι µου είν’ το πιο καλό στην πλάση.

/ –Κλείσ’ τα σκυλάδικα τον µπόγια θα καλέσω./ –Ρε µην κρατάς το ασανσέρ θα σε βαρέσω./ –Πύραυλοι πέφτουνε σκουπίδια απ’ το µπαλκόνι./ –Με τα τακούνια του φλαµένκο στο σαλόνι; / –Να φάω την κρέµα εγώ του µπόµπου µπας και σκάσει./ –Γιατί αργεί αφού την λεν ΑµεσηΔράση; / –Αχ τι σου κάνω µάνα µου, αχ τι σου κάνω./ –Να δεις εγώ αν δεν κοιµηθώ τι θα σε κάνω! Ωιµέ και τρισαλί, ωιµέ και τρισαλί / ποια µαύρη µοίρα µοίρα το ‘φερε να ζήσουµε µαζί; / ας όψεται η κακούργα η αντιπαροχή».