Το χελιδόνι, η κοπριά και τα ηθικά διδάγµατα

Σε περίοδο καθάρσεων και αποκαθάρσεων, παίρνει άλλες διαστάσεις το ανέκδοτο (αποδείχτηκε, ύστερα από έρευνα, πως προέρχεται στην αρχική µορφή του από το γουέστερν «Το όνοµά µου είναι ο Κανένας»)

που έστειλε στη στήλη ο αναγνώστης Μανώλης Χ.:

«Το χελιδονάκι, που ακούει στο όνοµα Μήτσος, δεν µασάει. Κάνει τις πιο τρελές βουτιές, χάνεται στα ύψη, τσακώνεται κι αυθαδιάζει. Με το τέλος του καλοκαιριού, ο Μήτσος αρνείται τον κοµφορµισµό των άλλων χελιδονιών να µεταναστεύσουν σε τόπους πιο θερµούς. Οι γονείς καιοι φίλοι τον προειδοποιούν ότι θα περάσει δύσκολες µέρες. Τίποτε ο Μήτσος. Παραµένει…

Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής αρχίζει ένα σφίξιµο στην καρδιά τού αντάρτη. Με τον παγωµένοβοριά η καρδούλα του τρέµει.Κι όταν οι πρώτες νιφάδες του χιονιού τον ακουµπούν,ο Μήτσος τροµοκρατηµένος παίρνει τον δρόµο της ξενιτιάς. Ο δρόµος είναι όµως µακρύς και παγωµένος και ο Μήτσος εξαντληµένος τσακίζεται σ’ έναν στάβλο.

Τον πλησιάζει λοιπόν η αγελάδα και τον θάβει κάτω από τη φρέσκια ζεστή κοπριά της. Ο Μητσάρας ζωντανεύει και βγάζει το κεφάλι του απ’ την κοπριά… Οµως τον παίρνει είδηση η γάτα, τον πλησιάζεικαι τον κάνει µια χαψιά!

Ηθικά διδάγµατα της ιστορίας του τσαµπουκαλεµένου χελιδονιού που άκουγε στο όνοµα Μήτσος:

1. Οποιος σε ρίχνει στα σκατά δεν είναι υποχρεωτικά εχθρός σου.

2. Οποιος σε βγάζει απ’ τα σκατάδεν είναι υποχρεωτικά φίλος σου.

3. Ακόµη και όταν είσαι τροµεράευτυχισµένος, κράτα το στόµα σου κλειστό…».