Περί ελληνικής γλώσσας (2)

Εκ της Ενώσεως Επιστηµόνων Γυναικών, Χαρά Τσικοπούλου
«Και λαλείν οκνώ και σιωπώ ουδύναµαι», καθώς θα έλεγε ο Θ. Στουδίτης. ∆ιότι πρέπει να πληροφορηθεί ο σχολιαστής [Γιάννης Χάρης, «ΤΑ ΝΕΑ» 30-31/10/2010] πως µε τις προσβολές και τις ειρωνείες που εξετόξευσε εναντίον όλων των επιστηµόνων οι οποίοι αγωνίζονται να σώσουν την εθνική µας γλώσσα αποκαλύπτεται η επί σειρά ετών δράση των ανθελληνικών χαλκείων της Ελληνικής Παιδείας. Ωστόσο, το αχαρακτήριστο δηµοσίευµα εναντίον του πολυβραβευµένου και διεθνώς ανεγνωρισµένου Ακαδηµαϊκού Καθηγητού του ΕΜΠ κ. Αντωνίου Κουνάδη, ο οποίος (κατά τον συντάκτη του δηµοσιεύµατος) «διακινεί από περίοπτη θέση και σε επίσηµες εκδηλώσεις της Ακαδηµίας όλους τους γνωστούς µύθους που ευδοκιµούν κατά κανόνα σε κακόφηµους ιδεολογικά χώρους», ξεσκεπάζει τους υπαιτίους της πνευµατικής άλωσης των Ελλήνων, το έδαφος της οποίας προετοίµασε η παρακµή του γλωσσικού µας οργάνου. Και δυστυχώς γι’ αυτούς, γιατί δεν κατανοούν πως πρόκειται για τη γλώσσα, η οποία για πρώτη φορά στην ιστορία, κατόρθωσε ως όργανο σκέψεως που αποτελούσε να καλλιεργήσει τον ανθρώπινο νου και να µεταδώσει στην Οικουµένη τα ακατάλυτα αγαθά του Πνευµατικού Πολιτισµού.