Περί ελληνικής γλώσσας (1)

Μιχαήλ Καρελλάς, πρ. ληξίαρχος Αθηνών
Καλλιθέα
Στο φύλλο της 30-31/10/2010 εδηµοσιεύθη άρθρον του κ. Γιάννη Χάρη υπό τον χλευαστικώτατον τίτλον «Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται…», µε το οποίον επιτίθεται εναντίον τεσσάρων διακεκριµένων ελλήνων επιστηµόνων, ήτοι του καθηγητού του ΕΜΠ και ακαδηµαϊκού κ. Αντωνίου Κουνάδη, του καθηγητού και πρώην πρυτάνεως του Παντείου Πανεπιστηµίου κ. Βασιλείου Φίλια, του καθηγητού της Γεωλογίας του Πανεπιστηµίου Πατρών κ. Σταύρου Παπαµαρινοπούλου και του ψυχιάτρου κ. Ιωάννου Τσέγκου. Και ποιο ήταν το φοβερό έγκληµα που διέπραξαν οι προαναφερόµενοι επιστήµονες; Οτι είχαν τολµήσει να… εκθειάσουν τις αρετές της ελληνικής γλώσσης, της γλώσσης των Θεών, όπως υποστηρίζουν, ανά τους αιώνας, πολλοί… «αµαθείς» ξένοι, µε πρώτον τον… Κικέρωνα. ∆εν πρόκειται αλλά και ούτε έχουν ανάγκη οι εν λόγω επιστήµονες να στηρίξω τις εµπεριστατωµένες και τελείως τεκµηριωµένες απόψεις τους για τις αρετές της µητέρας των γλωσσών όλων των πολιτισµένων εθνών, οι δυνάµεις της οποίας πιθανολογείται βασίµως ότι δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόµη όλες και η περαιτέρω εις διαφορετικά επίπεδα αναζήτηση και αποκρυπτογράφησή τους δεν είναι πλέον έργο της γλωσσολογικής επιστήµης αλλά άλλων θετικών επιστηµών, όπως των µαθηµατικών, της ιατρικής κ.ά.