Ε, όχι και λογοκρισία

Μιχάλης Γουέµπερ
Οπα ρε φίλε, Θανάση Χειµωνά! «Πρόκειται για µια νέα µορφή λογοκρισίας, πιο σκοταδιστική και πιο αδυσώπητη από αυτές που είχαν επιβάλει στο παρελθόν ακόµη και τα πιο συντηρητικά και θεοκρατικά καθεστώτα», γράφεις, κρίνοντας την πολιτική ορθότητα. Ευτυχώς δεν υπερβάλεις δηλαδή. Political correctness και µπούρκες ένα και το αυτό. ∆εν σε θάβουν ώς τον λαιµό και σου πετάνε πέτρες µετά.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για την ύπαρξη της πολιτικής ορθότητας. Αλλά ο κύριος λόγος είναι πως κάποιοι άνθρωποι είναι ζώα και δεν ξέρουν να φέρονται και να µιλάνε στους συνανθρώπους τους. Ο Κάµερον, στο συγκεκριµένο παράδειγµα που αναφέρετε, δεν είναι Τζιµ κάτω στην παµπ όπου πίνουµε µπίρες και πετάει αστειάκια για τον ξάδερφό του που είναι κοντός σαν νάνος. Κοτζάµ πρωθυπουργός είναι, και όχι και πολύ συµπαθής αυτό το διάστηµα.

Κάνει δηµόσιες δηλώσεις. Στην τηλεόραση. ∆εν τον έχουµε για να µας λέει ανέκδοτα. Εχουµε κωµικούς γι’ αυτήν την δουλειά.

Αν την πέσανε στον φίλο σας γιατί έγραψε για αυτιστικές συµπεριφορές, είναι δικαίωµά τους. ∆εν επιτρέπεται να εκφραζόµαστε όταν µας προσβάλλει ή µας ενοχλεί κάτι; Η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί όπου ξεκινά η ελευθερία του άλλου (ή κάτι τέτοιο). Η ελευθερία του φίλου σας να χρησιµοποιεί τέτοιες εκφράσεις υπερτερεί της ελευθερίας των άλλων να µη θέλουν πια να χρησιµοποιείται ο αυτισµός σε αρνητικά πλαίσια; ∆εν έχει να κάνει µε την Αριστερά. Εχει να κάνει µε αρνητικούς συσχετισµούς. «Αυτό που έκανε η Αριστερά ήταν κακό. Οπως ο αυτισµός».

Ωραία ρε ψηλέ, πολύ ωραία. Τους γονείς αυτών των παιδιών τους ρώτησες; Τα αδέρφια τους; Ο αυτισµός είναι κάτι το ουδέτερο, ούτε καλό, ούτε κακό. Αλβανέ. Γύφτε. Π…η. Εγινα Τούρκος.

Χάβρα Ιουδαίων.

Λέξεις που τους έχουν προσαρτηθεί αρνητικοί συσχετισµοί. Κι είναι µόνο η πιο απλή έκφραση του ανέµελου ρατσισµού που υπάρχει στην Ελλάδα. ∆εν είµαι ρατσιστής, αυτός είναι µαύρος/Αλβανός/Πακιστανός. Χαχαχαχα, γελάσαµε πάλι, ευτυχώς που είµαστε οι εκλεκτοί, οι ανώτερη ράτσα, κι αυτοί όλοι δεν έχουν καµιά αξία και αξιοπρέπεια οπότε µπορούµε να τα λέµε και στο λεωφορείο µπροστά τους. Από συναδέλφους σας τα έχω ζήσει αυτά, που ζητωκραύγαζαν όταν πέφταν άνθρωποι από τους ∆ίδυµους Πύργους (Αµερικάνοι, καλά να πάθουν), που γέλαγαν όταν οι µπάτσοι πυροβόλησαν τσιγγάνους στο κεφάλι µες στο αµάξι τους (τσιγγάνοι καλά να πάθουν), που µόνο σερπαντίνες δεν πετούσαν όταν ανατιναζόταν κάποιος Παλαιστίνιος κι έπαιρνε µαζί του κόσµο και κοσµάκη (Εβραίοι, και λίγα τους κάναν).

Για να φτάσεις να αισθάνεσαι άνετα να µιλάς έτσι για ανθρώπινες ζωές πρέπει να ξεκινήσεις από πιο µικρά πράγµατα και να το πιέσεις να δεις µέχρι πού σε παίρνει. Να, από τίποτα πρεζάκια και αυτιστικούς, είναι λίγοι, η κοινωνία τους έχει πετάξει στο περιθώριο, δεν πειράζει αν υποφέρουν. ∆εν ξέρω αν σταµατήσεις να λες «πρεζάκι» θα πάψουν να παίρνουν πρέζα, αλλά σίγουρα δεν βοηθάς. Είναι όµως δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον πως αυτά που λέει σε προσβάλλουν σε ανθρώπινο ή προσωπικό επίπεδο, πως δεν θες να τα ακούς, δεν θες τα παιδιά σου να τα ακούνε και να διαµορφώνουν την άποψη πως είναι ΟΚ να λένε τέτοιες κουβέντες.

Η πολιτική ορθότητα δεν είναι τέλειος τρόπος έκφρασης και στάσης ζωής.

Αλλά το να την παροµοιάζει κανείς µε θεοκρατίες, φασισµούς, σκοταδισµούς κ.λπ. είναι υπερβολικό και προκλητικό. Ούτε λογοκρισία είναι. Λέγε ό,τι θες. Αλλά να είσαι έτοιµος να ακούσεις κι αυτά που έχουν να πουν οι άλλοι. Σκέψου πριν µιλήσεις. Τα λόγια σου έχουν συνέπειες στους γύρω σου. Σκέψου και µίλα µε λογική και ευαισθησία. Μην είσαι ζώο.