∆ύο Αντιγόνες στην ίδια σκηνή

Η Αντιγόνη η οποία προκαλεί τη µήνιν των θεών, αψηφά τον θάνατο και αµφισβητεί την καθεστηκυία τάξη. Η Αντιγόνη που απορρίπτει τους φυσικούς νόµους της κοινωνίας και στο όνοµα της ζωής αρνείται να κάνει οποιονδήποτε συµβιβασµό. Η πρώτη είναι η ηρωίδα του θεατρικού έργου του Ζαν Κοκτό που παρουσιάστηκετο 1922. Η δεύτερη είναι η ηρωίδα του ΖανΑνούιγ, γραµµένη το 1944, στη διάρκεια της γερµανικής Κατοχής, σαν µια κριτική αλληγορία γιατην κυβέρνηση του Βισί που συνεργάστηκε µε τους Ναζί. Το άθροισµα και των δύο είναι το «2 Antigone». Η θεατρική παράσταση της οµάδας «tg STAN» που έρχεται από το Βέλγιο για να παρουσιάσει τις δύο Αντιγόνες στη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών του Ιδρύµατος Ωνάση.

«Οι Αντιγόνες» είναι µια παραγωγήπου έγινε για το θέατρο «Γκαρόν» της Τουλούζης το 2001 στα γαλλικά. Γλώσσα την οποία κανένα από τα πέντε µέλη της οµάδας δενγνωρίζει. Πράγµα όµως που ταιριάζει στη φιλοσοφία τους να δοκιµάζουν να επικοινωνούν µε τους θεατές του θεάτρου ακόµη και µέσα απόξένες γλώσσες.

«Αυτό προκαλεί έναν νέο ήχο στην οµάδα, καθώς η θεατρική ερµηνεία σε µία άγνωστη γλώσσα παράγει λέξεις µε διαφορετικό νόηµα» λένε. Αλλωστε ο µη δογµατικόςχαρακτήρας είναι αυτό που χαρακτηρίζει τη σύνθεση του ρεπερ τορίου τους και το δεύτερο συνθετικό της ονοµασίας τους πουπροτρέπει τον κόσµο να µη σκέφτεται µε ονόµατα: STAN είναι το ακρώνυµο του S(top) T(hinking) A(bout) N(ames). Ετσι οι Νάταλι Μπρουντς, Γιολέντε Ντε Κιρσµέκερ, Τίνε Εµπρεχτς, Τίαγο Ροντρίγκες, Φρανκ Βερκρούισεν στηρίζουν την παράστασή τουςστο ότι οι θεατέςτου αρχαίου θεάτρου γνώριζαν τους µύθουςπριν να τους δουν επίσκηνής. Αφηγούνται λοιπον τον µύθο προτούτον παίξουν και τονίζουν εξ αρχής τα σηµεία τα οποία θεωρούν σηµαντικά. Σταδιακά, ο θεατήςγίνεται µάρτυρας του τρόπου µε τον οποίο εκτυλίσσεται µία νοητική διαδικασία που αρχίζει από το έργο και περνά µέσα από τη στάση των ηθοποιών απέναντί του.

«Η δουλειά µας βασίζεται σε µία υβριδική συλλογή κειµένων που εκφράζουν διαφορετικές απόψεις κοινωνικής κριτικής µέσα από τα οποία ο Κοκτό και ο Ανούιγ συναντώνται µε τον Τσέχοφ, τον Μπέρνχαρντ, τον Ιψεν, αλλά και µε τις κωµωδίες του ΟσκαρΟυάιλντ και τουΜπέρναρντ Σο, καθώς µε τα δοκίµια του Ντενί Ντιντερό. Αυτή η ποικιλοµορφία στα κείµενα δεν αντανακλά την επιθυµία µας να προσφέρουµεκάτι που θα ταιριάζει µε τις προτιµήσεις όλων. Σχετίζεται µε τον σκοπό µας να χτίσουµε ένα ρεπερτόριο», υποστηρίζουν οι «tg STAN».