Κάθε πέρσι και καλύτερα

Πού να πάω, πού να πάω; Πουθενά να µην πας. Και οι τέσσερις φρέσκες ταινίες κατώτερες όλων των προσδοκιών.
Καλλιτεχνικών και ψυχαγωγικών. Το σινεµά µπαίνει στο 2011 αγκαλιά µε τον χιονιά. Ακρα του τάφου σιωπή.
Και µετά σού λέει ότι φταίει η κρίση.
Το «προϊόν», αγαπητέ µου. Το «προϊόν». Χλωµό. Ανοστο. Αδιάφορο. Συνηθισµένο. Βαρετό. Κάθε πέρυσι και καλύτερα. ∆υστυχώς!

Από τους αόµµατους ξεχωρίζει οµονόφθαλµος. Ούτε. Εννοώ µονόφθαλµος.

Τέλος πάντων. Με δύο ονόµατα και τίτλο «Το γράµµα που άλλαξε τη ζωή µου» (L’ age de raison). Το πρώτο είναι του γάλλου σκηνοθέτη Γιαν Σαµουέλ. Οπου το 2003 µε το «Αγάπα µε αν τολµάς» (Jeux d’ enfants) επιδίδεται σε ένα εντυπωσιακό ξεκίνηµα. Τότε είχα µείνει µε το στόµαανοικτό. Αουτσάιντερταµείων, κριτικών και θεατών. Το δεύτερο (όνοµα)

είναι αυτό της Σοφί Μαρσό. Μεγαλοκοπέλα πια. Με πατηµένα τα 44.Πειράζει; Καθόλου.

Αρκεί να διαλέγει τους σωστούς ρόλους. Και η Μαρσό µε εντυπωσιακέςεπιδόσεις. Ακόµα και σε αγγλόφωνες και µάλιστα blockbusters παραγωγές. Το 1995 πλάι στον Μελ Γκίµπσον του «Braveheart». ∆ύο χρόνια αργότερα παρέα µε Πιρς Μπρόσναν στον Τζέιµς Μποντ και «Ο κόσµος δεν είναι αρκετός».

Οι Γάλλοι,που λέτε, βρήκαν, καλλιέργησαν και ανέπτυξαν συνταγή. Αλλοτε βγαίνει άλλοτε δενβγαίνει. Αφού, σουλέει, τοΧόλιγουντ κερδίζει µε τα «είδη», γιατί όχι κι εµείς;

Ετσι από τιςαρχές του ‘90 βάλθηκαν ναµεταλαµπαδεύσουν κάθε είδους αµερικανιές σε γαλλικές λιχουδιές. Από θρίλερ επιστηµονικής φαντασίας και animation µέχριaction movies και ροµαντικές κοµεντί. Γίνεται; Φυσικά γίνεται. Γιατί χρήµα. Γιατί δάνεια από τράπεζες. Γιατί διακόσια εκατοµµύριαεισιτήρια. Ετησίως. Ανά την Υφήλιο. Ηδεύτερη, super power του κινηµατογραφικού πλανήτη. Μέσα σ’ αυτήν τη λογική του copy paste, αλλά µε το καρύκευµα της γαλλικής τσαχπινιάς (άλλοι το λένε «φλυαρία») πορεύτηκε από την αρχή και αυτή η ιστορία του ΓιανΣάµουελ µε τηΣοφί Μαρσό. Το στόρι ηθικοπλαστικών διαστάσεων αµερικανικών. Του συρµού δηλαδή. Που πάει να πει, αφήστε τα πλούτη και πιάστε την ψυχή σας. Πώςλέµε «πρόδωσατα όνειρά µου και πούλησα στονδιάβολοτην καρδιά µου»;Κάπωςέτσι.Με γαλλική σαντιγίκαι ουχί µε χάµπουργκερ Αστον Κούτσερ.Να εξηγούµαστε. Οµως όταν η σαντιγί «κόβει», τότε καλύτεροςο αυθεντικός χαβαλέςτου Κούτσερ. Τέλος πάντων. Εχουµε και λέµε. Η Μαργκαρίτ Φλορ έχει αλλάξει το όνοµά της προς τοαγγλικό.Μάργκαρετδηλαδή. Συµβολικό αυτό. Γιατί είναι εργασιοµανής. Για τί business woman. Γιατί στελεχάρα πολυεθνικής. Και γιατί φλερτάρει µεβρετανόµεσολαβητή. Ωσπου µια µέρα λαµβάνει γράµµα απόκάποιονυπερήλικο συµβολαιογράφο. Γράµµα που η ίδια έχει γράψει όταν ήταν στο χωριό της σε ηλικία επτά ετών. Πετάει το γράµµα στα σκουπίδια και συνεχίζει ακάθεκτη ναεκπληρώσει τις σηµερινέςτης φιλοδοξίες. Ετσι καταφθάνει στη Σαγκάη για µια διαπραγµάτευσηπου την εταιρεία τηςστα ουράνια πρόκειται να πέει. Ωσπου λαµβάνει δεύτερο,τρίτο, τέταρτο γράµµα. Με το ίδιο περιεχόµενο. Από τονίδιο συµβολαιογράφο. Ετσι αναγκάζεται να επιστρέψει στο χωριό της.Βρε, βρε, πώς κατάντησα. Πρόδωσα τα παιδικά µου όνειρα για µια θέση στην παγκοσµιοποιηµένη οικονοµία. Καταλάβατε;

Τρία τα προβλήµατα. Το πρώτο, η Σοφί Μαρσό. ∆εν πείθει. Ούτε ως business woman. Ούτε ως παιδούλα. Εκτός ρόλου η κυρία. Συµβαίνει. Το δεύτερο πρόβληµα είναι το ντεκουπάζ. Η ροή των εικόνων. Η αφήγηση. Μια σκηνή γραφείο. Μια σκηνή χωριό. Μια γραφείο µια χωριό. Και φτου από την αρχή. Το τρίτο καιχειρότερο η ιστορία. Τόσο συνηθισµένη, τόσο άνοστη, τόσο βαρετή. Μετά το τέλος της προβολής, το µυαλό µου έκανε delete!

{{{ video }}}

«Το γράµµα που άλλαξε τη ζωή µου»

Μια business woman επιστρέφει στις κούκλες Η δόξα και το χρήµα δεν φέρνουν ισορροπία Χωρίς ίχνος ευρηµατικότητας και πρωτοτυπίας

Βαθµοί=5

(µε το ζόρι)

Αµερικανός ο Τζακ Αντεροβγάλτης

∆ύο λοιπόν γαλλικές ταινίες copy paste και δύο αµερικανικές µε κανιβαλικές διαθέσεις. Αυτή η τετράδα του πρωτοχρονιάτικου µποναµά. Τουτέστιν τέταρτη και τελευταία πρεµιέρα ο «Κλέφτης ψυχών» (My Soul to Take)του Ουές Κρέιβεν. Ο οποίος στην ηλικίατων εβδοµήντα και δύο δεν λέει να βάλει µυαλό. Χαζός είναι; Το είδος του horror movie εξακολουθεί να πουλάει τρελά. Φανταστείτε ότι ετοιµάζει από τώρα το «Scream Νο 4». Αντε νατα εκατοστήσει!

Τι να κάνω, τι να κάνω; Α, σου λέει. Να αναστήσω τον Λονδρέ ζο Τζακ Αντεροβγάλτη και να τον µετακινήσω στο ήσυχο Ρίβερτον των ΗΠΑ. Οπου σύµφωνα µε κάποιον θρύλο, ο εν λόγω Αντεροβγάλτης διέθετε επτά προσωπικότητες. Επτά χαρακτηρές στη συσκευασία του ενός. Και γιατί επτά και όχι οκτώ; Καιγιατί οκτώκαι όχι εννιά; Μα τι κάνεις τώρα, παίζεις την κολοκυθιά; Οχι σκοτώνω την πλήξηµου από µια ταινία που η ίδια ακριβώς έχει γίνει γίνει χιλιάδες φορές. Με απλά λόγια, ο Ουές Κρέιβεν κάνει copy paste στον Ουές Κρέιβεν. Είπατε ντροπή; Πού να σ’ ακούσει ο άνθρωπος. Τόσο µακριά, τέτοια Αµερική! Μια απ’ αυτές τις επτά προσωπικότητες του Αντεροβγάλτη είναι και αυτή του serial killer. ∆ιότι ο τύπος ορκίστηκε να επιστρέψει και να ξεκοιλιάσει και τα επτά παιδιά που γεννήθηκαν τη νύχτα που εκείνος _ υποτίθεται _ ότι σκοτώθηκε από την ανατροπή ενός ασθενοφόρου που τον µετέφερε. Γιατί η σορός του ποτέ δεν βρέθηκε. Το κρεοπωλείο διαθέτει και παιδική προσευχή του 18ου αιώνα: «Τώρα που πέφτω να κοιµηθώ/την ψυχή µου να φυλάει/ τον Θεό παρακαλώ/Και αν είναι να πεθάνω/προτού να σηκωθώ/τον Θεό παρακαλώ/ την ψυχή µου Αυτός να πάρει». ∆εν κρατιέµαι, θα το πω: Βρε, ουστ από εδώ!

{{{ video }}}

«Κλέφτης ψυχών»

Ουές Κρέιβεν αντιγράφει Ουές Κρέιβεν Αντεροβγάλτης εναντίον επτά πιτσιρικάδων

Βαθµοί=1

(Do you like patsa; Εγώ, όχι)

Μεταξύ Θεού και Σατανά

Οπως στο «Γράµµα που άλλαξε τη ζωή µου», περίπου το ίδιο επιµύθιο και στο πλαστικό τρισδιάστατο γκόθικ «κρεοπωλείο» τουΜάικλ Μπάσετ «Solomon Kane». Οι αναφορές του ονόµατος κάτι µεταξύ «Σολοµόντα» και «Πολίτη Κέιν». Ετσι για παραπλάνηση. Ιδιο επιµύθιο µε το γαλλικό «Γράµµα που άλλαξε τη ζωή µου» αλλά µε άφθονο αίµα, άφθονα κοµµένα κεφάλια και ακόµα πιο άφθονα εντόσθια. Οτι πρέπει _ σου λέει _ για την αδέσποτη πιτσιρικαρία των multiplex. Μπας και τσιµπήσουµε, χαϊβάνια.

Ποιο το στόρι; Αντε τώρα µέσα σ’ αυτόν τον χαµό να βγάλεις άκρη. Χαµός από σφαγές, τερατώδης µορφές του Σατανά, προφητείες και κάθε λογήςβαρβάρους που ορµάνε να κουρσέψουνε την Αγγλία του 16ου αιώνα. Παρεµπιπτόντως το στόρι αναφέρεται στο οµότιτλο µυθιστόρηµα του Ρόµπερτ Χάουαρντ, δηµιουργού του «Κόναν ο βάρβαρος». Στο βάθος η αγγλοσαξονική λογική ενός χυδαίου δαρβινισµού. Το δυνατό «είδος» θα επικρατήσει στη ζούγκλα του ανθρώπινου βασιλείου. Ο Σόλοµον Κέιν λοιπόν είναι διχασµένος και διπλός. Στο πρώτο µισό της ζωής του έχει διαπράξει ακόµα και κανιβαλισµό. Ετσι φλερτάρει µε τον διάβολο. Και έτσι εκείνος, ο Σατανάς, καταφθάνει να τον πάρει και να τον στείλει να βράζει στα αιώνια καζάνια της αιώνιας κολάσεως. Οµως ο Σόλοµον µετανοηµένος και ορµητικός έχει αποφασίσει να αφιερωθεί σε µια ειρηνική και αγνή ζωή. Κάτι σαν δόκτωρ Τζέκιλ και µίστερ Χάιντ. Ταυτόχρονα µε όλα αυτά _ µεταξύ Θεού και Σατανά _ οι εφιάλτες της παιδικής του ηλικίας µετατρέπουν τη ψυχή του σε κιµά. Ποιος φταίει; Φυσικά ο άθλιος, βάναυσος και δεσποτικός πατέρας; του. Τουτέστιν πάνω από κάθε «κρεοπωλείο» ίπταται η σκιά του Σίγκµουντ Φρόιντ. Με µια λέξη, µπλιαχ!

{{{ video }}}

«Solomon Kane»

Τρισδιάστατο πλαστικό και γκόθικ Kill Kill Kill

Βαθµοί=1

(και να καίει)

Το µετέωρο βήµα του Λούκι Λουκ

∆εύτερο γαλλικό copy paste σε στυλ ιταλικού σπαγγέτι. Το paste ως pasta δηλαδή. Ο «Λούκι Λουκ» του Τζέιµς Χιούθ µε Ζαν Ντιζαρντέν, Σιλβί Τεστί, Ντανιέλ Προβόστ και πολλούς Γάλλους που µιµούνται την Καλάµιτι Τζέιν, τον Billy the kid και τον Τζέσε Τζέιµς.

Ούτε animation ούτε κωµωδία. Κάτι µεταξύ. Οπου οι ζωντανοί ηθοποιοί µιµούνται ταθρυλικά σκίτσα του Γκοσινί. Και όπου τα σκίτσα µοιάζουν µε ηθοποιούς. Ετσι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Τοµετέωρο βήµα του Λούκι Λουκ. Μεγάλο λούκι.

Και on topof that χωρίς στόριτης προκοπής. Κάπου στη Γιούτα του 1846 όπουο πρόεδροςτων ΗΠΑ καταφεύγει στα εξάσφαιρα του Λούκι Λουκ προκειµένου να καθαρίσει την Ντέιζι Τάουν από τα καθάρµατα, η σιδηροδροµική γραµµή να ολοκληρωθεί και ο πρόεδρος να επανεκλεγεί. Ετσι ο µοναχικός καουµπόης πέφτει πάνω σε διάσηµους θρύλουςτου Far West και έτσι αναγκάζεται, για πρώτη φορά στην καριέρα του, να σκοτώσει τον αντίπαλό του. Και τότε οι τύψεις τον βαραίνουν και οι ενοχές τούξεσκίζουν την κατάλευκηψυχή. Αποτέλεσµα; Ο Λούκι κρεµάει τα κουµπούριατου και τότε τα καθάρµατα τον κάνουν τόπι στο ξύλο. Κάπως έτσι.

∆ηλαδή εντελώς γαλλικό γιουβέτσι. Με έναν λόγο,σκυλοβαρέθηκα!

{{{ video }}}

«Λούκι Λουκ»

Εναντίον Billy the kid, Καλάµιτι Τζέιν και Τζέσε Τζέιµς Ούτε animation, ούτε κωµωδία

Βαθµοί=2

(Λούκι)