Μια µυσταγωγία

Γράφω τώρα που έχει ολοκληρωθεί η παράσταση «Γυναίκα τριαντάφυλλο» στη µουσική σκηνή της «Αθηναΐδας». Σκοπός του σηµειώµατος δεν είναι η προβολή µιας παράστασης και η διαφήµισή της. Αλλά το θέαµα και το ακρόαµα που είχα τη χαρά να απολαύσω σ’ αυτή τη µικρή κιβωτό γούστου µέσα στην τερατώδη πιάτσα του παλαιού σκυλάδικου, που απλώς µεταποιήθηκε σε «κυνοκοµείο», πρέπει να εξαρθούν. Ο Σταµάτης Κραουνάκης έχει αποδείξει επανειληµµένα πως έχει µια δαιµόνια όσφρηση και ένα ευαίσθητο αυτί να ανακαλύπτει νέα ταλέντα και αυθεντικές φωνές. Η «Σχολή», έστω άτυπη, είναι εκκολαπτήριο νέων δηµιουργών που εκτός από τεχνικά προσόντα διαθέτουν πρωτίστως καλλιτεχνικό ήθος. Η Ηρώ Σαΐα είναι µια σπουδαία φωνή που έχει τη µικρή της υπεύθυνη ιστορία. Αλλά στα χέρια του Κραουνάκη έγινε σόουγουµαν υψηλών προδιαγραφών. Ωριµότερη από κάθε άλλη φορά, βρήκε το ρεπερτόριο που ανταποκρίνεται στο ψυχικό της ηχείο. Το έξοχο ρεσιτάλ της µε δύο εξαίσιους µουσικούς στο πιάνο (Νεοφυτίδης) και στο βιολοντσέλο (Παπαδούρη), µε ελληνικά και ξένα τραγούδια τραγουδισµένα στη γλώσσα τους, δεν ήταν απλώς ένα µουσικό γεγονός, ήταν ένα ψυχικό τοπίο όπου η Σαΐα ως ιέρεια τελούσε µια µυσταγωγία γεµάτη σεµνότητα αλλά και ιερό ερωτικό οίστρο, µια υποδόρια βακχεία που αναστάτωνε χωρίς να ερεθίζει κατώτερα ένστικτα. Πέρα από τη φωνή, η κίνηση, η στάση, οι σιωπές, τα αγγίγµατα, η προσφορά η αφειδώλευτη µιας δονούµενης θηλύτητας µετέτρεψαν ένα µουσικό πρόγραµµα σε εξοµολόγηση.