Διαπιστώσεις: τότε και τώρα

Περνά τα χρόνια, φεύγουνε, στοιβάζονται στη ράχη! Πάει κι αυτός ο χρόνος. Μαζεύτηκαν όντως πολλοί και ποιον να πρωτοθυµηθείς, ποιον να πρωτοδιαλέξεις; Οχι πάντως αυτόν τον δέκατο του 21ου αιώνα, που τελειώνει µέσα στη συµφορά. Η φτώχεια, η δυστυχία, η απόγνωση, µαζί µε την οργή, όλα τα θηλυκά πλοκάµια του υπερβατικού παγκόσµιου χταποδιού απλώθηκαν και τύλιξαν ασφυκτικά σώµατα και ψυχές, µαύρισαν ώρες και στιγµές, έπνιξαν ελπίδες και εορτές. Χριστούγεννα!

Πώς να γιορτάσεις, όση προσπάθεια κι αν καταβάλλεις, όταν η καρδιά σου κλαίει! Θυµάµαι, τότε που ήµασταν παιδιά και τότε η φτώχεια και η ανέχεια µας κύκλωνε, το βλέπαµε στα µάτια των γονιών µας, όµως τα όνειρα όλων µας, που στρέφονταν προς την ανατολή, τα κάλυπτε µια υπερήφανη αξιοπρέπεια, οραµατιζόµασταν ένα µέλλον αλλιώτικο, φωτεινό και παλεύαµε µε νύχια και µε δόντια γι’ αυτό, το πιστεύαµε, το θέλαµε πολύ και τελικά το κατορθώσαµε. Το τώρα αντίθετα είναι σκοτεινό, απαισιόδοξο, δεν ξανοίγεται στο φως, δεν προσφέρει όραµα µελλοντικό, ελκυστικό, άξιο να το παλέψεις, βυθίζει τα νεανικά όνειρα στο ηµίφως της δύσης, «δεν έχει πλοίο για σε / δεν έχει οδό» διαφυγής κραυγάζει κυνικά. Oµως… Μπορείς και να παραιτηθείς, µπορείς και να παραδοθείς στη µαύρη απελπισία, στην κατάθλιψη, στην απραξία; Ολες οι µυστικές φωνές µέσα σου επαναστατούν, φωνάζουν ΟΧΙ! Με τα δύσκολα αναµετριέται η ζωή. Στα δύσκολα το φως νικάει το σκοτάδι. «Αστους να λένε!

Είµαστε ακόµα ζωντανοί»!