Οέκπτωτος μιας γενιάς

Πριν από 15 χρόνια ο Ακης Τσοχατζόπουλος βρισκόταν στην κορυφή της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Μέλος της πασοκικής τρόικας από τη δεκαετία του ΄70 και γραμματέας του ΠΑΣΟΚ από το 1990, ως προσωπική επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου, πολλοί τον θεωρούσαν φυσιολογικό διάδοχο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Γι΄ αυτό και τον Γενάρη του 1996 αρνήθηκε τη μόνη ορθολογική επιλογή, η οποία ήταν βέβαιο ότι θα επικρατούσε απέναντι στον Κώστα Σημίτη. Να συμπράξει δηλαδή με τον Γεράσιμο Αρσένη, περιοριζόμενος στην προεδρία του κόμματος. Οταν πέντε μήνες αργότερα αποδέχτηκε εκείνον τον συμβιβασμό ήταν πλέον πολύ αργά. Αποδυναμωμένος έκτοτε σταδιακά, απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής το 2007, αποκλείστηκε από τους συνδυασμούς το 2009 και τέθηκε εκτός ΠΑΣΟΚ το 2010. Σηματοδοτώντας με την πτώση του το τέλος μιας εποχής που αντιπροσωπεύει σήμερα στα μάτια της κοινής γνώμης την αλαζονική συμπεριφορά μιας εξουσίας χωρίς όρια και χωρίς ενδοιασμούς. Σίγουρα δεν ήταν ο μόνος και ενδεχομένως η εικόνα αυτή εν μέρει να τον αδικεί. Είναι όμως αυτός που γκρεμίστηκε από το ψηλότερο βάθρο. Ενώ πολλοί άλλοι, λιγότερο προβεβλημένοι (και περισσότερο επιτήδειοι), ξεχάστηκαν και συνεχίζουν αμέριμνοι.