Ηδιπλωματία της κατάνυξης

Μια φορά, σε ένα νυχτερινό μαγαζί της Δράμας, ένας περίεργος τύπος με μουσάκι α λα Φρανκ Ζάπα κούρδιζε ένα ηλεκτρικό όργανο, που δεν είχα ξαναδεί. Οταν, αργότερα, άρχισε να παίζει, κατάλαβα ότι ο μουσικός δεν είχε σχέση με τον Ζάπα, το όργανο που έπαιζε ήταν ποντιακή λύρα και το σουξέ που δονούσε το ακροατήριο είχε ρεφρέν: «Παναγία Σουμελά/ τα καντήλια σου πολλά». Αλλά η Παναγία Σουμελά, η γνήσια, στην Τραπεζούντα, ήταν για δεκαετίες ένας άπιαστος θρύλος. Ωσπου φέτος το καλοκαίρι, η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε να επιτρέψει την τέλεση της ακολουθίας του Δεκαπενταύγουστου. Υστερόβουλα ίσως, μπορεί δηλαδή το τουρκικό κράτος να επειγόταν να δείξει στη Δύση ότι η πορεία προς τη φιλελευθεροποίηση συνεχίζεται. Ωστόσο, η τελετή, χοροστατούντος του Οικομενικού Πατριάρχη, έγινε με κατάνυξη και με εκατοντάδες πιστούς από την Ελλάδα. Πάντως, η παρουσία στην τελετή ρώσων προσκυνητών υπό τον βουλευτή της Δούμας Ιβάν Σαββίδη σήμανε ένα υπόγειο ντιμπέιτ μεταξύ Οικουμενικού και Ρωσικού Πατριαρχείου. Ο αδιαφιλονίκητος νικητής ήταν ο Βαρθολομαίος: με πραότητα, και οικουμενική αντίληψη, δεν επέτρεψε στις μικρότητες της πολιτικής να αρχίσουν να ερίζουν για τα (όχι και τόσο πολλά, τελικά) καντήλια ενός θρυλικού (αλλά και ταπεινού) μοναστηριού.