Τυφλή οργή

Το ματωμένο πρόσωπο του Κωστή Χατζηδάκη έκανε τον γύρο του κόσμου σε λιγότερες από 24 ώρες, μπήκε στην καρδιά της πρώτης σελίδας των εφημερίδων, στον αφρό των τηλεοπτικών ειδήσεων.

Τι σημαίνει να ξυλοκοπείται ένας συμπαθής βουλευτής, χαμηλού προφίλ και ήπιου δημόσιου λόγου; Φαίνεται πως «τίποτα το προσωπικό». Στην πραγματικότητα εκείνοι που κινήθηκαν εναντίον του, κινήθηκαν τυφλά, αναζητώντας ένα οποιοδήποτε «σύμβολο» για να πετροβολήσουν ένα σύστημα στο οποίο κατά τρόπο ισοπεδωτικό και απόλυτο έχουν αποδώσει το σύνολο της ευθύνης για την κακοδαιμονία της χώρας.

Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί είναι αλήθεια ότι το σύστημα μπάζει, ότι ο τρόπος που έμαθε να αυτοπροστατεύεται προκαλεί την οργή, ότι όλο και περισσότερο αποξενώνεται από τα μηνύματα των καιρών. Μόνο που όλα αυτά μικρή σημασία είχαν σε καιρούς ευδαιμονίας, πλήρους άνθησης του φαύλου πελατειακού κράτους. Τότε ελάχιστοι ανησυχούσαν για το πού ακριβώς τοποθετείται ο πήχυς της ηθικής στην πολιτική.

Τώρα όλα αλλάζουν με τρόπο βίαιο και άδικο και είναι η στιγμή να σταθμίσουμε τι πήγε στραβά και έπεσε το καράβι στα βράχια. Να αναζητήσουμε πέρα από τις προφανείς ευθύνες των άλλων- των πολιτικών πρωτίστωςκαι την έννοια της ατομικής ευθύνης. Οσο για τον Χατζηδάκη… Δεν πρέπει να είναι το πρόσχημα για να οδηγηθεί η πολιτική συνολικά στο απόσπασμα, ούτε ακόμη χειρότερα για να μετατραπεί ο διαδηλωτής σε όχλο.

Η Ολγα Τρέμη είναι δημοσιογράφος