Ο Καβάφης χάθηκε µέσα σε εικόνες και ήχους

Γεµάτο ήταν το «Παλλάς» στην παράσταση των 23.00 του Σαββάτου. Το κοινό – καλοβαλµένοι 50άρηδες και 60άρηδες, νεαρά ζευγάρια, παρέες 25 – 35 ετών – χειροκρότησε µάλλον αµήχανα το «ΚΚ». Βλέποντάς τους να αδειάζουν το «Παλλάς», τους φανταζόµουν να συζητούν αργότερα το «ΚΚ» στο κοντινότερο µπαρ. Ισως γιατί ό,τι µας παρουσίασαν η Λένα Πλάτωνος και ο Δηµήτρης Παπαϊωάννου, µε τη φωνή του Γιάννη Παλαµίδα, ξέφευγε από µια ας πούµε αναµενόµενη «ανάγνωση»του καβαφικού λόγου. Αυτός ο Καβάφης ήταν – αν µη τι άλλο – ένας νέοςΚαβάφης.

Τα ηλεκτρονικά τοπία της Πλάτωνος, η «τεατράλε» ερµηνεία του Γιάννη Παλαµίδα (τραγουδούσε ακίνητος πάνω σε ένα βήµα) συνοδεύονταν από µια ρέουσα, καλαίσθητη «ταινία» που απέδιδε το συναίσθηµα των στίχων. Δεν ξέρω τι ειπώθηκε αργότερα αλλά και το λεγόµενο πορνογραφικό κοµµάτι του βίντεο δεν φάνηκε να σοκάρει την αίθουσα.

Η αµηχανία οφειλόταν (κατά τη γνώµη µας) µάλλον στοτρίπτυχο «ήχος, εικόνα, τραγούδι». Στο γεγονός ότιο θεατής δεν προλάβαινε να αφοµοιώσει αυτό που συνέβαινε,ούτε να συνδεθεί µε τον στίχο. Μπουκωµένος; Κάπως έτσι. Ισως γιατί το οπτικό µέρος (που δεν υπήρχε στη Μικρή Επίδαυρο) το οποίο ήταν δυνατό απαιτούσεµια πιο «υποφωτισµένη» τραγουδιστική ερµηνεία. Το αδιέξοδο, η απόγνωση– η ουσία του καβαφικού λόγου – χάνονταν µέσα σε έναν καταιγισµό φωνητικών, µουσικών και οπτικών ερεθισµάτων. Μπορούσες δηλαδή να σταθείς σε ωραίες στιγµές αλλά µόνο στιγµές…