Προσκήνιο

Το «DNA», του Ντένις Κέλι επίσης, που παρουσιάζεται εναλλάξ στην ίδια Σκηνή του «Θεάτρου του Νέου Κόσµου» και που απευθύνεται βασικά σε κοινό εφήβων, µοιάζει, αντίθετα, παρά τα ενδιαφέροντα στοιχεία που διαθέτει και τις εµφανείς ικανότητες του συγγραφέα, εγκεφαλικό κατασκεύασµα. Η οµάδα των εφήβων, η οποία είναι συλλογικός ηθικός αυτουργός του – υποτιθέµενου έστω – θανάτου ενός αδύναµου µέλους της παρέας, παρά τον αξιοµνηµόνευτο κυνισµό τον οποίο ο συγγραφέας εµφανίζει να διαθέτουν – και προφανώς διαθέτουν – παιδιά αυτής της ηλικίας, δεν αποκτά σάρκα και οστά. Και η παράσταση της Σοφίας Βγενοπούλου φοβάµαι πως δεν βοηθάει το έργο. Ούτε από τους νέους ηθοποιούς της οµάδας φαίνεται κάποιος να ξεπετάγεται και να ξεχωρίζει.

Ενα ποτήρι πεντακάθαρο νερό: «Από το φίφτυ φίφτυ στον έρωτα», ένα από τα λεπταίσθητα, υπέροχα ανεξάρτητα κεφάλαια του «∆ιπλού βιβλίου» του ∆ηµήτρη Χατζή – τι ψιλοβελονιά! Τι σπουδαία τέχνη του λόγου, αξεπέραστη! Μας το έδωσαν να το πιούµε σε ένα πεντακάθαρο ποτήρι η Αγγελική Παπαθεµελή και ο ∆ηµήτρης Ξανθόπουλος – οι «Pequod» – που το συν-σκηνοθέτησαν και µας το είπαν – δεν το έπαιξαν, δεν το ερµήνευσαν, µας το είπαν, απλά, άµεσα, καθαρά – από µία φορά ο καθένας τους, ο ένας µετά τον άλλο – ανδρική και γυναικεία εκδοχή, τι έξυπνη ιδέα! – στο πλαίσιο του 1ου Low Budget Festival (Ιδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης). Μία δουλειά που δεν πρέπει να χαθεί.