Ο πόνος και ο θρήνος είναι προσωπικός

Ηταν η πρώτη και µοναδική τηλεοπτική εµφάνιση της µάνας που έχασε ένα 15χρονο αγόρι από αστυνοµική σφαίρα. Και συγκλόνισε.

Με την αξιοπρέπεια της στάσης και του λόγου της. Η µητέρα του Αλέξη Γρηγορόπουλου στη ΝΕΤ την περασµένη ∆ευτέρα, δυο χρόνια ακριβώς ύστερα από εκείνη τη νύχτα που η δολοφονία του γιου της σήµανε την εξέγερση µιας ολόκληρης γενιάς, δεν άφησε ούτε για µια στιγµή το εύπεπτο θέαµα του θρήνου να καλύψει µε τα µπαµπάκια της συγκίνησης τη σκληρή µνήµη των πραγµατικών γεγονότων. Γιατί αυτά υπήρξαν ο πραγµατικός κίνδυνος, όχι µόνο για το δικό της παιδί, αλλά για όλα, για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία που ζούσε στον εφησυχασµό. Γιατί ο πόνος και ο θρήνος είναι προσωπικά. Ο αστυνοµικός, ολέθριος αυταρχισµός, η πολιτική ολιγωρία, η προσπάθεια παραπλάνησης και αλλοίωσης των γεγονότων, η ευκολία µε την οποία βγάζει όπλο εκείνος που υποτίθεται έχει ορκιστεί να προστατεύει τους πολίτες και δολοφονεί ένα παιδί, είναι τα γεγονότα που δεν πρέπει να χαθούν από τη συλλογική µνήµη. Η εικόνα του σπαραγµού µιας µάνας είναι η εκτόνωση του τηλεθεατή. Επέλεξε κάτι πολύ µεγαλύτερο να αφιερώσει στη µνήµη του γιου της η µητέρα του Αλέξη µε την εµφάνισή της στη ΝΕΤ.

Και αυτό ήταν η ψυχρή, αµείλικτη περιγραφή της δολοφονίας και των προσπαθειών συγκάλυψης των ενόχων. ∆εν υπήρχε ιδανικότερο αφιέρωµα.