«Η φτώχεια θέλει παρέα»

Ενας κόσµος αναστατωµένος ξεδιπλώνεται στις εκποµπές που αναλύουν την «ξαφνική πραγµατικότητα» όχι της φτώχειας, αλλά των λαών που αποκτούν την επίγνωση ότι οι παλιές βεβαιότητες καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι από τη βίαιη ανάσα των δανειστών
Ιδανική ηµεταφορά απότο παιδικόπαραµύθιµετον κακό λύκο, ο οποίος µεένα φύσηµα καταστρέφει τα σαθρά σπιτάκια τωνάµυαλων γουρουνακίων. Αλλά είναι τοπαραµύθι όπου αποδεικνύεται η κοινή πολιτισµική αναφοράευρωπαϊκών λαών, οι οποίοιµε τόσηυπερηφάνεια συντηρούσαν έωςχθες τις πολιτισµικές τους ιδιαιτερότητες µέσα στην κοινήευρωπαϊκή αυλή.

Το µότο για την «παρέα της φτώχειας» ανήκει στον Μάρτιν Γουλφ των«Financial Times»,οοποίος παραχωρεί συνέντευξη στην «Ερευνα» του Παύλου Τσίµα για τα «Γουρουνάκια της Ευρώπης», για τις χώρες τα αρχικά των οποίων σχηµατίζουν τη λέξη PIGS. Η µεταφορά αυτή είναι ήδη µια µεγάλη πολιτισµική αλλαγήγια το «ευρωπαϊκό όνειρο»,καθώς οι µεταφορές από την ελληνική µυθολογία και την ιστορία του αθηναϊκού κλέους στις οποίες κατέφευγε η Ευρώπη γιανα τροφοδοτήσει τηνεπικοινωνιακή πολιτική µιας Ενωσης η οποία ευαγγελιζόταν τηνοµαδική δύναµη των λαών της αντικαταστάθηκαν µε τα απλοϊκά «ηθικά διδάγµατα» των παιδικών παραµυθιών της.

Αυτάείναιπιοεύληπτα καιγι’ αυτόεπικοινωνιακά ακόµηπιο ισχυρά για να διαµορφώσουν τις συλλογικέςσυνειδήσεις Ευρωπαίων, οιοποίοι ανακαλύπτουν εντέλει το κοινό τους σηµείο στον χαµηλόοικονοµικόπαρονοµαστή αντί στον υψηλό πνευµατικό των ευρωπαϊκών ιδεών.Η «παρέα της φτώχειας» ωστόσο, κάθε άλλο παράανακουφιστική προµηνύεται. Οσο περισσότερες χώρες βρίσκονται στην ανάγκη του ∆ΝΤ τόσο πιο ανήσυχες γίνονται οι αγορές, εξηγεί ο Γουλφ.

Αλλά και τόσο πιοοργισµένοι οι λαοί. Στο ∆ουβλίνο, έξω από τη Βουλή, πολίτες µε πλακάτ επιτίθενται στηνκυβέρνηση. Μνηµειώδης η εκποµπή του ιρλανδού τηλεαστέρα Βίνσεντ Μπράουνι που λέει στον ιρλανδό πρωθυπουργό: «Είστε ζηµιά για την κυβέρνηση, το κόµµα, την πατρίδα και µας το χρωστάτε ωςένδειξη πατριωτισµού να φύγετε».

Είχανπροηγηθείδύοχρόνια σκληρής λιτότητας των Ιρλανδών που τους έκαναν υπερήφανους ότι θα σώσουν τη χώρα τουs, για να ανακαλύψουν ότι η κυβέρνηση προσπαθούσε να σώσειένα σαθρό τραπεζικό σύστηµα. Μπορεί να µην είναι ίδιες ακριβώς οι αιτίες που έχουν φέρει τον ευρωπαϊκό Νότο στον γκρεµό της οικονοµικής καταστροφής,είναι ωστόσο ίδια τα αποτελέσµατα.

Λίγο νωρίτερα στον «Εξάντα» της ΝΕΤ οΓιώργος Αυγερόπουλος παρουσιάζειτηζοφερήπραγµατικότητα µιας χώρας που από το 1987 βρίσκεται στο ∆ΝΤ, της Γουατεµάλας, για να είναι σήµερα µία από τις ισχυρότερες οικονοµίες τηςΚεντρικής Αµερικής µε ρυθµό ανάπτυξης που φτάνει το 6%. Αλλά και µε το µεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας και υποσιτισµού στον κόσµο, ιδίως των παιδιών της.Προτού η Γουατεµάλα παραδοθεί στο ∆ΝΤ, είχε παραδοθεί σε αλλεπάλληλες αιµοσταγείς δικτατορίες. Αντιθέτως, τους ευρωπαϊκούς λαούς συνδέει ένας κοινός πολιτισµικός πυρήνας που αναδύθηκε πανίσχυρος στην «Ερευνα» µέσααπό συνεντεύξεις και µαρτυρίες Ιρλανδών και Πορτογάλων. Είναι οι βαθιές ρίζες της δηµοκρατίας, η έννοια της ελπίδας που δεν αφορά µόνο το όνειρογια τρίαγεύµατα την ηµέρα, όπως είναι για τους φτωχούς της Γουατεµάλας, αλλά για µια κοινωνία της ευηµερίας, αυτή που θρηνεί σήµερα η ιρλανδή δασκάλα στονφακό τουΠαύλου Τσίµα, αλλά που έχει την επίγνωση των συστατικών της και τα διδάσκει στα παιδιά. Μπορεί η «παρέα της φτώχειας» ως έννοια να παραπέµπει σε πολλή απαισιοδοξία για την ανάκαµψη των οικονοµιών, παραµένει όµως ισχυρή η δύναµη της επικοινωνίας και της ενηµέρωσης, χάρη στα κοινά νοήµατα και τις µεταφορές των ευρωπαϊκών λαών, τα οποία συντηρεί η δηµοσιογραφική «γλώσσα».