Προσκήνιο

Δύο νέες γυναίκες, σερβιτόρες στο καφέ ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Μιλούν για τα προβλήματά τους, τσακώνονται, αγαπιούνται και ονειρεύονται. Ενώ σερβίρουν άλλες γυναίκες περαστικές από το καφέ- η καθεμιά τους ένας διαφορετικός τύπος γυναίκας. Πολύ «γυναικείο», με λεπτές αποχρώσεις έστω κι αν δεν βαθαίνει ιδιαίτερα, έξυπνα γραμμένο «Το γαϊδουροκαλόκαιρο» της Λούσι Μόρις, ένα κομμάτι για δύο ηθοποιούς που ερμηνεύουν πέντε ρόλους η καθεμιά τους, παρουσιάζεται στο ιδανικό για το έργο Wagon- Βar του «Τρένου στο Ρουφ», Η Τατιάνα Λύγαρη σκηνοθέτησε μία άμεση, γρήγορη, ζεστή παράσταση που την υπερασπίζονται η εξαίρετη, συνεχώς διαφοροποιούμενη, Ανατολή Αθανασιάδου και η εκφραστική αλλά περισσότερο του δέοντος για τον μικρό χώρο «θεατρική» Μαρίνα Πολυμέρη.

Ο Δημήτρης Μπίτος δεν φοβήθηκε τον νατουραλισμό και την «παλιά» γλώσσα της «Αγγέλας» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Θέλησε να προβάλει τη δυναμική που διατηρεί αλώβητη το έργο.

Με λιτότητα και αφαιρετικότητα σχεδόν «αναλογίου», ακουμπώντας στα, ζωντανά τραγουδημένα, ρεμπέτικα τραγούδια της εποχής, δεμένα με το κείμενο, σε ένα απλό αλλά έξυπνο σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, κατάφερε να δώσει μία καθαρή, έστω και αν η ταχυλογία που διδάχτηκε κάποτε απέβαινε εις βάρος του κειμένου, παράσταση με μερικές εξαίρετες σκηνέςειδικά στο τέλος. Πρόβλημά της οι αδυναμίες ορισμένων από τους ηθοποιούς που κάποιων άγγιζαν τα όρια του ερασιτεχνισμού και που δεν εξομαλύνθηκαν ώστε να υπάρξει μία ομοιογένεια.