Κουτσά στραβά

Πώς είπατε; Ο φασισμός είναι σέξι; Η Σούζαν Σόνταγκ το είχε πει από τη δεκαετία του 1970 (σελ. 18) σε δύο δοκίμιά της για τη γοητεία που ασκεί ο φασισμός, που εξηγείται από τη γενική έλξη- και σήμερα- προς το ανόσιο, το δαιμονικό. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που γυρνάμε πίσω στους ναζί- καθεστώς καταπιεστικό (και) σεξουαλικά- και γεμίζει ο τόπος με σεξουαλικά εμβλήματα, δημοφιλέστατα ιδίως στις σαδομαζοχιστικές κοινότητες, από στολές, σιδηρόσταυρους, περιβραχιόνια με σβάστικα, ταινίες και κόμικς, όπως παρατηρεί ο Δημοσθένης Κούρτοβικ.

Δεν είναι η Αριστερά σέξι; Τα αριστερά κινήματα τείνουν προς ένα ενιαίο φύλο και μια άφυλη εικονοποιία, παραδέχεται η Σόνταγκ και η ιστορία- έκτοτε- το αποδεικνύει. Το στρατευμένο καταπιέζει την επιθυμία, το ανίερο τη διεγείρει. Πόσω μάλλον τώρα που εξέλιπε (από την αριστερή όχθη), ως αντίποδας στη «θηλυκή» υποταγμένη μάζα, το απόλυτο, κυρίαρχο αρσενικό, ο Ηγέτης, ο Φύρερ φερ΄ ειπείν.

Ημουσική πάντως είναι σέξι. Ιδιαίτερα όταν κοινωνεί το πάθος για έρωτα και ζωή ενός λαού που εκτονώνεται με τους σαγηνευτικούς, άλλοτε ξέφρενους και παγανιστικούς ρυθμούς. Και όταν κατακτά την ελευ θερία διωγμένη ουσιαστικά από ένα «κόκκινο» (όχι όμως κόκκινο του ερωτικού πάθους- αυτό είχε στραγγίξει όταν το πάθος για επανάσταση είχε μετατραπεί σε πάθος για εξουσία) καθεστώς που θεωρούσε την τζαζ «ιμπεριαλιστική». Αυτή η ιστορία βρίσκεται πίσω από την ταινία κινουμένων σκίτσων «Τσίκο και Ρίτα» του βραβευμένου με Οσκαρ Φερνάντο Τρουέμπα, με άξονα τους χαμένους ήρωες της κουβανέζικης μουσικής (σελ. 8). Με τη φωνή της ιέρειας του φλαμένκο Εστρέλα Μορέντε- η φωνή του αλμοδοβαρικού «Volver»- και τις μνήμες από τα νιάτα του Μπέμπο Βαλντέζ… Στα μέρη μας. Εδώ που ακόμη ανθείχρόνια τώρα- το δυτικό «ιμπεριαλιστικό» ροκ. Και όπου οι ρόκερ γερνούν μαζί με το κοινό τους και κάπως έτσι καταφέρνουν να μένουν πάντα νέοι και σέξι για τις δισκογραφικές και συναυλιακές αγορές όλου του κόσμου (όπως θα διαβάσετε από την επόμενη σελίδα). Ο παλιός είναι αλλιώς και – παράδοξο αυτό;- παραμένει πιο ευφάνταστος και πιο ευπώλητος; Ή μήπως η κλασική συνταγή είναι που πουλάει πάντα και οι γερόλυκοι, μετρ του είδους (που δεν είναι μαθητευόμενοι σεφ όπως αυτοί που έχουν κατακλύσει τα κανάλια) ξέρουν να την εκτελούν με ακρίβεια; Οπως και να ΄χει εκείνοι κρατούν για πάρτη τους το σέξι κι εμείς προτιμούμε το προϊόν τους, όσο γερνάει η κοινωνία…

Είναι σέξι και η πολιτική; Και αν ναι, μήπως όλοι είμαστε… σέξι; Αν δεχτούμε τη θέση του Φώτη Κουβέλη- στην «Αταίριαστη» συζήτησή του με την Ελένη Βιτάλη, υπό την επίβλεψη του Θανάση Νιάρχου (σελ. 10)- «πολιτική κάνουμε όλοι, πολιτική είναι τα πάντα και χρειάζεται επιμονή, στράτευση». Η συνομιλήτριά του μας επαναφέρει στην πραγματικότητα, πέρα από ιδεολογίες: τα μεγάλα λόγια τα λένε όσοι έχουν μικρότερο ταλέντο. «Ερχονται βραδιές που το κοινό δεν έχει κανένα ταλέντο στο να ακούει. Οι άνθρωποι αυτοί είναι συνήθως που λένε και τα μεγάλα λόγια στα παρασκήνια», παρατηρεί.

Σκεφθείτε για κάποιους: αν δεν ήταν πολιτικοί με την ανοχή των ψήφων μας, τι θα μπορούσαν να είναι; Πού θα μπορούσαν να έχουν φτάσει εκτός πολιτικής; Ομως, κατά την Ελένη Βιτάλη, «εκείνοι που δεν έχουν τα χαρτιά τους καθαρά, έχουν βρει τον εαυτό τους, δεν έχουν τύψεις, τρώνε αυτοί, τρώνε τα παιδιά τους, τρώνε όλοι γύρω τους. Οταν τρώνε όμως αυτοί, εμείς φουσκώνουμε και πρηζόμαστε. Είναι τελικά ίδιοι οι νόμοι που σε κάνουν να έχεις το ταλέντο να ακούς μουσική ή να αρνείσαι το εύκολο κέρδος».

Κέρδος, είπατε; Μπορεί οι χρηματιστές να μοιάζουν με εκδιδόμενες γυναίκες σε ένα μεγάλο τραπεζικό όργιο, που κάνουν κακόγουστα αστεία σε ένα ανδροκρατούμενο εργασιακό περιβάλλον- όπως λέει- αλλά το χρήμα, όπως φαίνεται, είναι πιο σέξι απ΄ όλα. «Ο νόμος του τραπεζικού συστήματος είναι απλός: αυτός που κερδίζει έχει πάντα δίκιο», γράφει στην αυτοβιογραφία του ο άσημος μέχρι το 2008 τραπεζικός υπάλληλος της Societe Generale Ζερόμ Κερβιέλ, που ήρθε στο φως της δημοσιότητας χάρη στο «τζογάρισμα» 50 εκατ. ευρώ και μια απάτη που στοίχισε στον γαλλικό τραπεζικό κολοσσό 4,9 δισ. ευρώ (σελ.

16).

Σέξι, είπατε; Μήπως κάποτε αυτό το σέξι μάς πέφτει βαρύ; Το έλεγε η Μπέτι Ντέιβις: «Από τα έξι μου ένιωθα σέξι. Καιπιστέψτε με- ήταν κόλαση, σκέτη κόλαση, να περιμένω να κάνω κάτι γι΄ αυτό»…