Χοροί α λα Ερζερούµ

Kυρία Φοίβη, Πριν από µερικά χρόνια κάποιοι αγωνιστές από τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, θέλοντας να «περιφρουρήσουν» την απεργία τους, αναβόσβηναν τα φώτα στους διαδρόµους προσγείωσης και µετέδιδαν στις συχνότητες των πιλότων (σκασµένοι στα γέλια, φαντάζοµαι) αυτό που συνηθίσαµε να αποκαλούµε ελληνική µουσική, µε προέλευση κάπου στο Ερζερούµ.

Φυσικά ποτέ δεν τιµωρήθηκαν. ∆εν πρέπει να εκπλήσσει λοιπόν που πριν από λίγες µέρες, οι ίδιοι άνθρωποι (ή οι επίγονοί τους), για «συνδικαλιστικούς» λόγους – λέει το ρεπορτάζ – αποµόνωσαν τη χώρα για 1-2 ώρες µε αφορµή µια βλάβη του συστήµατος, που κράτησε 5 λεπτά.

Και στις δύο περιπτώσεις κινδύνευσαν εκατοντάδες ζωές, αλλά αυτό είναι προφανώς δευτερεύον µπροστά στα «δίκαια των εργαζοµένων» (ως γνωστό στη χώρα µας – κατ’ αποκλειστικότητα – «νόµος είναι το δίκιο του εργάτη»).

Kαι στις δύο περιπτώσεις ωστόσο ήταν περίοδος διακοπών και γι’ αυτό – φαντάζοµαι – δεν υπήρξε παρέµβαση της Εισαγγελίας.

Πριν από λίγο καιρό επίσης έκπληκτοι είδαµε σε δίωρη πανελλήνια διακαναλική µετάδοση κάποιους άλλους αγωνιστές να κατεδαφίζουν την κεντρική πύλη του πανεπιστηµίου στο κέντρο της Αθήνας και να στέλνουν τον πρύτανη στην Εντατική (που όµως δεν τόλµησε να καλέσει την Αστυνοµία να τον προστατεύσει από τους φοιτητές / ψηφοφόρους του – άλλη παγκόσµια ελληνική πρωτοτυπία), αλλά προφανώς δεν υπέπεσε στην αντίληψη των εισαγγελέων. Που επίσης ποτέ δεν αντιλήφθηκαν ότι αγωνιστές φοιτητές στα πλαίσια του λεγοµένου πανεπιστηµιακού ασύλου (που τους µόνους που προστατεύει τελικά είναι οι «αντιεξουσιαστές»), έχοντας κερδίσει το «δικαίωµα» – σε παγκόσµια πρωτοτυπία – να φτάνουν στο τελευταίο έτος χρωστώντας όλα τα µαθήµατα όλων των προηγουµένων ετών, χτίζουν ανενόχλητοι τους τροµοκρατηµένους καθηγητές στα γραφεία τους, καταλαµβάνουν και λεηλατούν ατιµώρητοι κτίρια.

Αδικήµατα που έχουν επεκταθεί και στα σχολεία, και που σε µη αφρικανικές χώρες επισείουν την ποινή της οριστικής αποβολής από όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύµατα της χώρας – µιας χώρας όπου οι πρυτανικές αρχές εκλέγονται µε… κοµµατικά κριτήρια και οι καθηγητές µε… οικογενειακά, ενώ όχι σπάνια οι πρυτάνεις φυλακίζονται για υπεξαιρέσεις κονδυλίων ή και πετρελαίου! Aγωνιστές κλείνουν δρόµους στην Αθήνα και στις εθνικές οδούς, για το όποιο αίτηµα (π.χ. όπως τη µη εφαρµογή του νόµου ή… «δώστε λεφτά»), αγωνιστές έχουν κάνει τα γήπεδα κόλαση, αγωνιστές (µε αίσθηµα… ιδιοκτησίας)

κρεµούν πανό ή αποκλείουν µνηµεία παγκόσµιας κληρονοµιάς, αγωνιστές εµποδίζουν τα κρουαζιερόπλοια να προσεγγίσουν, στέλνοντας τους τουρίστες στην Τουρκία, αγωνιστές (µε κόκκινες σηµαίες – συµπτωµατικό αυτό…) προσπαθούν να κάψουν τη Βουλή…

Με τόσους αγωνιστές, τόσους (κρυµµένους) εισαγγελείς και την κυβέρνηση να συγκυβερνά µε τα συνδικάτα, πώς είναι δυνατόν να µην πηγαίνουν όλα τόσο χάλια; Α, και να µην το ξεχάσω: αυτή η χώρα παριστάνει την κληρονόµο µιας άλλης, της οποίας µε αλαζονεία διεκδικεί το όνοµα, οµιλεί τη γλώσσα της και συµπίπτει γεωγραφικά.

∆ικός σας, Νίκος Ζαχαριάδης < Μην ξεχνάµε, αγαπητέ Νίκο, πως οι ίδιοι αυτοί αγωνιστές ελεγκτές θα υποδεχθούν καµιά τετρακοσαριά από τους πιλότους τής πάλαι ποτέ Ολυµπιακής που άφησαν τότε στο σκοτάδι και µάλιστα µε µισθούς 10.000 κατά µέσον όρο τον µήνα, όσα εισέπρατταν και τόσον καιρό από το Ταµείο Ανεργίας. Οι πιλότοι δηλαδή που θα κοστίζουν καµιά πενηνταριά εκατοµµύρια τον χρόνο στο Ελληνικό ∆ηµόσιο και µας έµειναν από την εξαγορά. Και που θα τους έχουν να κάααααθονται. Λέτε αυτό να είναι η… θεία δίκη για τους ελεγκτές; Οσο για τους άλλους, θεία δίκη θα έπρεπε να είναι η κατάντια αυτής της χώρας.