Αχ, και ξηλώνω καναπέδες

Αγαπητή Φοίβη. Δεν ξέρω αν εσείς που έχετε τα νεύρα σας από οκτώ ετών το προσέξατε το Σαββατοκύριακο που µας πέρασε, αλλά αν το προσέξατε σίγουρα θα έγιναν τα νεύρα σας κρόσσια.

Εννοώ για τη συνεχή και απανταχού προβολή, ακόµη και Σάββατο βράδυ, σε πολλά κανάλια µιας παράστασης έργου του 17ου ή 18ου αιώνα, θα σας γελάσω, στο Εθνικό µας Θέατρο. Παντού και συνέχεια και να µιλάνε οι ηθοποιοί και να µας δείχνουν σκηνές και να παίζουν διαφηµίσεις.

Αναρωτιέµαι, τόσο σηµαντικό είναι ένα έργο άγνωστο – προσωπικώς δεν το είχα ξανακούσει ούτε και τον συγγραφέα του – περασµένων αιώνων µε µάλλον ερωτικό χαρακτήρα σε ένα θέατρο εθνικό και σε περίοδο κρίσης.

Αλλά ακόµη κι αν είναι σηµαντικό, πρέπει τόσο πολύ να µας πιπιλίζουν τα αυτιά σε όλα τα κανάλια;

Με απορία, Αναστασία Παπαδοπούλου < Και πού να ξέρατε, αγαπητή Αναστασία, πως υπάρχει και άλλο µάλλον άγνωστο έργο περασµένων αιώνων που παίζεται στο Εθνικό, να έβλεπα τι θα λέγατε (και τι θα γράφατε). Αυτά όµως έχουν να προσφέρουν στο κοινό οι άνθρωποι του Εθνικού. Να µην τα διαφηµίσουν, όπως και όσο µπορούν;

Τώρα, αν δεν σας λέει εσάς αυτό ή σε κάποιους άλλους, τι να πει κι η ταπεινή τούτη στήλη; Κάντε πράξη – µπροστά στην τηλεόραση που δείχνει σποτάκια, συνεντεύξεις και σκηνές από αυτό ή όποιο άλλο έργο σας ενοχλεί – εκείνο που λέει το άσµα: «κάθε βράδυ κόβω φλέβες / ξενυχτάω µε φραπέδες / και ξηλώνω καναπέδες». Και βοήθειά σας!