Οταν τα «θα» λιµνάζουν

Βουλιάζουν στον βούρκο της παραλίας της Θεσσαλονίκης φωτογενή πορτρέτα τοπικών αρχόντων που αναδύθηκαν από τον τηλεοπτικό αφρό
Εφταιγε το «κράτος των Αθηνών». Εφταιγαν οι Σκοπιανοί που ρυπαίνουν το ποτάµι. Εφταιγε ότι δεν έχει γίνει ακόµη περιφερειάρχης, δηλαδή «µικρός πρωθυπουργός», και για να γίνει χρειάζονται 24 προεδρικά διατάγµατα, που σηµαίνεικαλή άνοιξη και βάλε. Εφταιγε που «ένα µικρό βαρκάκι διαθέτουνοι τοπικές αρχές της Θεσσαλονίκης», έφταιγαν όλοι οι άλλοι εκτός από εκείνον, που αίφνης δεν είχε καµιάεξουσία, καµιά δικαιοδοσία κι ας είχε εκλεγεί δύοµέρες πριν «από τους Μακεδόνες», που εκτίµησαν προφανώς τις ικανότητές του να επιλύσει προβλήµατα.

Στην τηλεφωνική γραµµή του Γιώργου Αυτιά ήταν ο «νοµάρχης» σεµια από τις συνήθεις παραστάσεις ηρωικού καταγγελτισµού, για τις οποίες έχει συνηθίσει να του δίνει χώρο η εκποµπή. Μόνο που αυτή τη φορά ο παρουσιαστής τού ζητούσε τα ρέστα.

Σε κοντινό πλάνο, η παραλία της Θεσσαλονίκης. Βούρκος. Βρωµιές παντός είδους επιπλέουν µέρες τώρα. «Ξυπνήστε τον Ψωµιάδη αµέσως», έχει βάλει νωρίτερα τις φωνές ο Αυτιάς µε εκείνη τη χαρακτηριστική αυτοπεποίθηση ότι οι πόρτες καµιάς εξουσίας δεν αντιστέκονται στο χτύπηµά του.

Προφανώς ακούει «Αυτιάς» στο τηλέφωνο ο εκλεγείς περιφερειάρχης και βάζει την «κασέτα»: για το «κράτος των Αθηνών», για την «κεντρική εξουσία» που αυτή φταίει πάντα, ο ίδιος ποτέ.

Γνωρίζει άριστα την τηλεοπτική µέθοδο της θολούρας διά της καταγγελίας. Είναι άλλωστε ο απόλυτος πρωταγωνιστής των εν λόγω θεαµάτων, που έχουν γνωρίσει µεγάλο σουξέ στην αυτιάδικη τηλεόραση. Μόνο που για µια στιγµή – τον έπιασαν στον ύπνο; Χαλάρωσε στις δάφνες της εκλογής του; – συγκρούονται on camera δυο πολύ φωτογενείς εξουσίες, προκαλώντας, ίσως χωρίς καν να το καταλάβουν, την αποκαλυπτική ρωγµή στις ίδιες τους τις µεθόδους.

Γιατί και οι δυο τους γνωρίζουν πώς να οικειοποιούνται την αγανάκτηση του τηλεοπτικού λαού τους και να την καθοδηγούν µε τρόπο που να κερδίζουν οι ίδιοι τη λάµψη των απόλυτων υπερασπιστών του δίκιου-του-ταλαιπωρηµένου. Μήπως κάθε πρωί δεν έχει ειδικό αφιέρωµα στην εκποµπή του ο παρουσιαστής για την επίλυση προσωπικών προβληµάτων των τηλεθεατών του; Και µε τον ίδιο τρόπο ακριβώς ο κ. νοµάρχης δεν ξεδιπλώνει στα τηλεπαράθυρα του Αυτιά, εδώ και χρόνια, την τσαµπουκαλίδικη ικανότητά του ναδιεκδικεί για τον εαυτό τουτον ρόλο τουαπόλυτου λαϊκού ηγέτη; Μόνοπου η σκληρή πραγµατικότητα της βουρκώδους παραλίας ήταν η αφορµήνα αποδειχθεί για µια ακόµη φορά ότι η τηλεοπτική εξουσία παραµένει κυρίαρχη, ακόµη και επί εκείνων που την έχουν πλειστάκις αξιοποιήσει.

Θύµωσε ο Αυτιάς. Από δίπλα και η βοηθός Μάγδα. «Μα πού είναι έστω και το µικρό βαρκάκι να µαζέψει ό,τι µπορεί από τον βούρκο; Πάρτε επιτέλους περισσότερα βαρκάκια».

Πόσο εύκολα, αλήθεια, ξεφλουδίζεται το λαµπερό τηλεοπτικό γλάσο που προσφέρει σε πρόσωπα πολιτικών η τηλεόραση του λαϊκισµού. Από την ίδια. Αρκεί µια στιγµή µόνο για να «ξύσει» µε τη δική της αιχµηρή αλαζονεία µια γωνία του γυαλιστερού πορτρέτου. Και αποκαλύπτεται ξαφνικά η συνηθισµένη, θαµπή εικόνα της αδυναµίας να αρθεί η κοντόθωρη πολιτική των τηλεπαραθύρων στο ύψος των αναγκών της σκληρής πραγµατικότητας.

Ο διογκωµένοςαπό την τηλεοπτική λάµψη ηρωικός, καταγγελτικός λόγος του νοµάρχη βούλιαζεστον βούρκο της θεσσαλονικιώτικης παραλίας. Σάπια ξύλα και βρωµιές επιδείκνυαν στον φακό την αδιάντροπη αδιαφορία τους για τις προεκλογικές υποσχέσεις τοπικών αρχόντων και τα «θα»,που είναι πάντα έτοιµοι να προφέρουν από τα καλογυαλισµένα γραφεία τους σε απευθείας συνδέσεις.


Πλαστική; Σιγά το αστείο

Και ξαφνικά η εγχώρια τηλεόραση ανακάλυψε τις… πλαστικές. Τι υποκρισία για το βασίλειο του µπότοξ και της σιλικόνης! Οι «θεές», οι «βασίλισσες», οι «απόλυτες» εξαιρούνται φυσικά των εν λόγω σχολίων. Γι’ αυτές υπάρχει µόνο ένα επίθετο, είναι οι «ανανεωµένες». Υπάρχει όµως και η άλλη κατηγορία, αυτές που προσφέρονται για ξεκατίνιασµα, δόξες της πίστας που αγωνίζονται να συντηρηθούν στη δηµοσιότητα, από την Αντζελα ∆ηµητρίου µέχρι την τελευταία ξανθιά ανθυποµοντέλα που κάνει δηλώσεις στο δελτίο του Star. Εύκολοι στόχοι ενός ψευδοχιούµορ που παραβιάζει ανοιχτές πόρτες. Ολο αυτό, που τελευταία γεµίζει ώρες τηλεκατινιάς, δεν είναι παρά ο θρίαµβος της «ηθικής» των σκλάβων της µαταιοδοξίας.