Τελειότης ή θάνατος

Κυρία Φοίβη Επιτρέψτε µου να σχολιάσω το µακρύ κείµενο του κ. Πάνου Μπόζου τις προάλλες στα «ΝΕΑ» περί συγκρίσεων, θυµίζοντάς του πως, όταν κάνουµε συγκρίσεις γενικά, οφείλουµε να γνωρίζουµε περί τίνος οµιλούµε.

Οι χώρες της Β∆. Ευρώπης, ευνοµούµενες και νοικοκυρεµένες, δεν έχουν σχέση µε µας. Κατ’ αρχήν, τα ταµεία τους είναι γεµάτα, γι’ αυτό και µπορούν να προσφέρουν στους πολίτες τις παροχές που αναφέρθηκαν.

Επίσης, διαφορετικός είναι ο τρόπος ζωής, η ιδιοσυγκρασία, η φιλοσοφία, αλλά και ο ουρανός τους. Εκτιµούν το χρήµα, πειθαρχούν στους νόµους, έχουν παιδεία.

Οι Ελληνες είµαστε εκτός σπιτιού τις περισσότερες ώρες της ηµέρας. Είµαστε σπάταλοι απ’ αυτά που δεν έχουµε, µπεσαλήδες, άµα λάχει, κερνάµε τα φιλαράκια απ’ τα χρήµατα των κοινοχρήστων που είχαµε στην τσέπη µας. Αρα δεν µας φταίνε οι κυβερνήσεις ούτε οι δηµαρχάρες, καλή µας Φοίβη. Θα το πετάξουµε το σκουπίδι κάτω, όταν δεν µας βλέπουν, µαζί µε το αναµµένο τσιγάρο. Μέχρι χθες αρνιόµασταν τη ζώνη στο αυτοκίνητο και µέχρι προχθές υπήρχαν άνθρωποι που δεν θέλανε να δεθούν στο αεροπλάνο – έχω τύχει σε παρόµοιο γεγονός.

Οταν µιλάµε λοιπόν για συγκρίσεις, ας τις κάνουµε µε κράτη που µας µοιάζουν, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, που σε πολλά ταιριάζουµε, ακόµη και µε τον κ. Μπερλουσκόνι κάποιοι παλαιοί µας ηγέτες και όχι µόνο…

Οσο για ευτυχισµένους ανθρώπους στις τέλειες αυτές χώρες, έχω τις αµφιβολίες µου, πιστεύοντας πως η ευµάρεια µόνη της δεν φέρνει χαρά. Εξάλλου, η τελειότητα είναι κοντύτερα στον θάνατο, γιατί του µοιάζει, λένε οι σοφοί της Ανατολής.

Κατερίνα Πλάκα < Καλές οι επισηµάνσεις, αγαπητή Κατερίνα, όµως είστε πολύ σίγουρη ότι τα ταµεία των βορείων χωρών είναι γεµάτα, γι’ αυτό και µπορούν να προσφέρουν όλα αυτά στους πολίτες τους; Ποιες εννοείτε Β∆. χώρες; Η Ιρλανδία, ας πούµε, είναι σ’ αυτές; Η Ισλανδία επίσης; Γιατί, αν είναι, δείτε πόσο άδεια ταµεία και πόσο µεγάλα χρέη έχουν κι αυτές και άλλες – µέχρι κι η Βρετανία λέγεται πως θα αντιµετωπίσει σύντοµα οξύ πρόβληµα – που καταφεύγουν ή θα καταφύγουν, όπως και ηµείς, στο ∆ΝΤ. Απλώς εκείνες οι χώρες µπορεί να έχουν, όχι σε επίπεδο πολιτών, αλλά σε επίπεδο δηµόσιας διοίκησης άλλη, καλύτερη οργάνωση και διάρθρωση κι έτσι µπορούν να προσφέρουν στους πολίτες, ανεξαρτήτως χρέους. ∆εν έχουν, ας πούµε, χιλιάδες χαραµοφάηδες και χαραµοφάισσες (που πλέκουν ζιπουνάκια ή ξύνονται) στις εφορίες, ούτε στις υπηρεσίες του εκ-πολιτισµού, την ώρα που οι πολίτες περιµένουν να εξυπηρετηθούν ή που περιµένουν κάποιος να ανασκάψει το οικοπεδάκι τους, όπου βρέθηκαν αρχαία, για να χτίσουν. ∆εν έχουν επίσης υπαλλήλους ∆ΟΥ που βρίσκονται – ανενόχλητοι και ατιµώρητοι ακόµηηηηηη… – µε εκατοµµύρια στους λογαριασµούς τους, αφήνοντας ανενόχλητους επίσης τους µεγαλο-οφειλέτες την ώρα που το κράτος χρειάζεται να µαζέψει φόρους. Ούτε επίσης έχουν 13.500 υπαλλήλους στον µεγαλύτερο δήµο της χώρας τους, που δεν κάνουν τίποτα και δεν µπορούν ούτε να αστυνοµεύσουν τα ιστορικά τους κέντρα, καθώς προτιµούν να πίνουν ανενόχλητοι φραπέδες στα γραφεία ή σε κάποια γωνία και να κόβουν καµιά κλήση, µη βάζοντας όµως καµία τάξη στο χάος του παρκαρίσµατος. Να δεχτούµε πως φταίει κι ο πολίτης που έχει συνηθίσει στο βόλεµα και στη λαµογιά, αλλά όλα ξεκινούν από την κεντρική διάρθρωση και τον έλεγχο εκείνων που προσφέρουν υπηρεσίες. Ή όχι;