Προσκήνιο

Ο Μάνος, ένας μεσήλικας μαθηματικός, περιθωριοποιημένος αφότου έχασε με άγριο τρόπο τη γυναίκα του, κουβαλάει στο επτασφράγιστο σπίτι του στα Εξάρχεια ένα κορίτσι, την Ελλη, νεαρή ζωγράφο που λιποθύμησε σε κάποια διαδήλωση όταν άδειασαν πάνω της ένα δακρυγόνο. Μόλις η κοπέλα συνέρχεται αρχίζει ανάμεσα στους δύο κάτι σαν παιχνίδι που κρύβει πολλά μυστικά. Και που μοιάζει να είναι ερωτικό, αλλά αποδεικνύεται πως κάτι εντελώς διαφορετικό κρύβεται πίσω του. Τα μυστικά αποκαλύπτονται ένα- ένα, προοδευτικά.

Λύτρωση δεν υπάρχει. Αλλά η ανθρωπιά, έστω και από την ανάποδη, είναι παρούσα.

Ο Αλέξης Σταμάτης στο κομμάτι για δύο «Δακρυγόνα» που έγραψε γίνεται, με τη βοήθεια του Αρη Τρουπάκη στη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου, γνήσια θεατρικός. Τα δύο πρόσωπά του έχουν υπόσταση- ανασαίνουν, υπάρχουν -, οι διάλογοί του είναι άμεσοι και το θέμα του, ενώ δεν διστάζει να το φτάσει στο μελόδραμα, το χειρίζεται με δεξιότητα και μεγάλη προσοχή δημιουργώντας σασπένς. Ο Αρης Τρουπάκης χειρίστηκε το κείμενο και τους ηθοποιούς με δεινότητα και έχει στήσει μια παράσταση εύρυθμη που πάλλεται, έστω και αν το σκηνικό του Θοδωρή Χρυσικού δεν καταφέρνει να υπερβεί τον ασφυκτικό χώρο του θεάτρου («Οδού Κεφαλληνίας»- Β΄ Σκηνή). Η Δανάη Παπουτσή, αν και νέα και χωρίς μεγάλη πείρα ηθοποιός, τα καταφέρνει πολύ καλά. Αλλά όλα τα λεφτά είναι ο Νίκος Αρβανίτης. Ωριμος πια, ο καλός ηθοποιός ταυτίζεται με τον ρόλο δίνοντας μια συγκλονιστικά στιβαρή ερμηνεία. Που δεν πρέπει να τη χάσετε.