Με το βαμβάκι…

ΤΟ ΕΡΓΟ. Ενδεκάχρονα. Ο Μπρούνο και ο Φερδινάνδος. Φίλοι (;). Ο Φερδινάνδος, μίαν ωραίαν ημέραν, αρπάζει ξαφνικά (;) έναν λοστό και σπάζει τα μούτρα του Μπρούνο- γερή ζημιά.

Ποιος ο λόγος της επίθεσης; Εκρηξη βίας; Ξεκαθάρισμα λογαριασμών; Οι γονείς των δύο παιδιών συναντιούνται για να συντάξουν τις δηλώσεις συμβάντος για τις ασφαλιστικές τους εταιρείες και για να βρουν κάποιο πεδίο συμβιβασμού των δύο παιδιών οργανώνοντας μία πιθανή επαφή τους εκ του σύνεγγυς. Η συνάντηση, στο σπίτι των Χουγιέ- Βερονίκη και Μισέλ, οι γονείς του θύματος. Ωραία ατμόσφαιρα, πολιτισμένη, πολιτισμένοι άνθρωποι, υπέροχες κίτρινες τουλίπες στα βάζα, βιβλία τέχνης τριγύρω, κουβέντες γευσιγνωστικές… Ο Μισέλ χονδρέμπορος, ειδικευμένος σε κατσαρολικά, πόμολα και καζανάκια, η Βερονίκη εργάζεται σε βιβλιοπωλείο με βιβλία τέχνης αλλά ετοιμάζει και ένα βιβλίο για την τραγωδία του Νταρφούρ, στο Σουδάν. Θέλοντας να προσφέρει στην υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης.

Πολιτισμένοι και ευγενείς και οι επισκέπτες- οι γονείς του δράστη, η Ανέτ και ο Αλέν. Εκείνος δικηγόρος. Με ένα κινητό στη δόνηση μεν, που βαράει ακατάπαυστα δε. Διακόπτοντας διαρκώς την κουβέντα τους. Νομικός σύμβουλος μιας μεγάλης φαρμακευτικής εταιρείας που ένα της φάρμακο αποκαλύπτεται πως έφερε παρενέργειες σε χρήστες του με αρκετά θύματα, αδίστακτα καθοδηγεί από το κινητό τους υπεύθυνους της εταιρείας πώς θα κουκουλώσουν την υπόθεση.

Η συζήτηση των δύο ζευγαριών, βουτηγμένη στην τυπικότητα και στην προσποιητή ευγένεια, δεν θα αργήσει να τουμπάρει: μυστικά και ψέματα, απάτες και βρωμίτσες αρχίζουν να βγαίνουν στη φόρα. Ο Μπρούνο, αποκαλύπτεται, ότι τις άρπαξε επειδή δεν δεχόταν στη συμμορία του- ναι, έχει οργανώσει συμμορία!…- τον Φερδινάνδο γιατί τον θεωρούσε καρφί. Η ιδιαίτερα πολιτισμένη και συγκρατημένη ατμόσφαιρα αυτομάτως γίνεται… απολίτιστη και ασυγκράτητη- πέφτουν μπινελίκια έως και ένα χέρι ξύλο. Τα δύο ζευγάρια αποδεικνύεται επίσης ότι δεν ευτυχούν- κάθε άλλο… Ενας εμετός θα επιστέψει αρμονικότατα τη συνεύρεση.

Η αστική τάξη, όμως, ποτέ δεν πεθαίνει. Οι ήρωες στο τέλος θα μαζέψουν τις τουλίπες από το πάτωμα και θα ξανακρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους. Ξέρουν όμως πια. Και ξέρουμε. Κι ας κλείνει το έργο με την ατάκα του Μισέλ «Τι ξέρουμε κι εμείς;»…

Η Γιασμίνα Ρεζά είναι σπουδαία τεχνίτρα του θεάτρου. Το έργο της (2006) «Ο θεός της σφαγής» είναι ένα κουαρτέτο μουσικής δωματίου εξαιρετικά συντεθειμένο, με υφέσεις και κορυφώσεις σοφές, με νότες άλλοτε ανάλαφρα, άλλοτε σκληρά σαρκαστικές που μπορεί να μη σκάβει σε βάθος αλλά ηθογραφεί την εποχή μας καίρια.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Σταμάτης Φασουλής που υπογράφει τη σκηνοθεσία πήγε με τα νερά του κειμένου και σεβάστηκε τη μουσική του. Η παράστασή του, πάνω στην τέλειας ακρίβειας μετάφραση του Γιώργου Βούρου, έχει μουσικότητα, εξαίρετους ρυθμούς και χιούμορ χωρίς να εξυπνακίζει. Μόνο το φινάλε, με το «ρήγμα», το βρήκα κοινότοπο και περιττό. Αψογο- και άψογα φωτισμένο από την Κατερίνα Μαραγκουδάκη- το σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά- λιτό, υψηλής αισθητικής ενώ παράλληλα αφήνει διακριτικά την αίσθηση του εγκλωβισμού της μεγαλοαστικής τάξης σ΄ ένα κλουβί όπως του χάμστερ που αναφέρεται στο έργο- και καλόγουστα τα κοστούμια της Ντέννης Βαχλιώτη.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η παράσταση έχει την τύχη να διαθέτει τέσσερις ηθοποιούς με στόφα πρωταγωνιστική, με κύρος, πείρα και χιούμορ. Η Κάτια Δανδουλάκη, μετρημένη και χωρίς τα περιττά, δήθεν κωμικά «κόλπα» στα οποία κάποτε καταφεύγει, ο Γιάννης Φέρτης, απολαυστικά φλεγματικός, ο Γιάννης Βούρος, αποδοτικός, αν και κάπως «στριμωγμένος» στον ρόλο του ολίγον χωριάτη Μισέλ που δεν του έρχεται κουτί, και η Κατιάνα Μπαλανίκα, η μόνη νομίζω από τους τέσσερις που πλάθει ρόλο, υπερασπίζονται αποτελεσματικότατα έργο και παράσταση.

info

Στο θέατρο «Αθηνά» (Δεριγνύ 10-Πατησίων, Πεδίον Αρεως, τηλ. 210-
8237.330, 210-8238.698).

Εν ολίγοις.

Μια βραδιά καλής ποιότητας θεάτρου