Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι

Ο Γκαλεάνο είναι πάνω απ΄ όλα ανθρωπιστής. Πιστεύει ότι κάθε μικρή ιστορία που μας προσφέρει, ανήκει σε μια κοινή κληρονομιά, ανεξάρτητη από χωροχρονικούς περιορισμούς. Επιχειρεί να συμβάλει στη νοηματοδότηση ενός κατακερματισμένου κόσμου επαναποδίδοντας το νόημά της στη γεωγραφία. Ο κόσμος είναι ένας, μοιάζει να μας λέει, και μόνο στην ολότητά του οφείλουμε να τον συλλάβουμε. Αυτό είναι εμφανές σε όλο του το έργο. Μάλιστα στιςΜνήμες της Φωτιάς , το μήνυμά του μου φαίνεται σαφέστερο. Ισως επειδή η Λατινική Αμερική τού είναι περισσότερο οικεία, ίσως επειδή το υλικό του είναι συνεκτικότερο και περισσότερο παρθένο- δηλαδή σχετικά απρόσβλητο από τη διαλεκτική σκέψη- το βιβλίο διαθέτει μια πρωτογενή δύναμη χωρίς να εγείρει ερωτήματα ως προς το κεντρικό μήνυμά του. Μύθος και ιστορία γίνονται ένα με μια γλώσσα απλή και εύληπτη αλλά με εξαιρετική τεκμηρίωση (οι πηγές του κάθε αφηγήματος- βινιέτας παρατίθενται πάντα). Ο Γκαλεάνο δεν διστάζει μάλιστα να αποδώσει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» αποφεύγοντας λ.χ. να ενοχοποιήσει αποκλειστικά τον Χριστιανισμό, τη Δύση και την αποικιοκρατία και καταδεικνύοντας την έλλειψη ενότητας και την αδυναμία αντίστασης εκ μέρους των κοινωνιών του Τρίτου Κόσμου στην τεχνολογική, πολιτική και κυρίως πολιτισμική εισβολή. Ο Κορτέζ κατέκτησε εύκολα το Μεξικό και ο Πισάρο το Περού έχοντας δίπλα τους Ινδιάνους που τακτοποιούσαν τους πατροπαράδοτους λογαριασμούς τους με αντίπαλες φυλές. Ο Γκαλεάνο είναι πάνω απ΄ όλα στρατευμένος συγγραφέας με μεγάλα αποθέματα πνευματικής τιμιότητας και αξιοπιστίας. Η μεταφράστρια υπηρετεί με σεβασμό αυτή τη συνθήκη, παρά το αχανές πραγματολογικό φορτίο που έχει να διαχειριστεί.