Το θέατρο του κόσμου

ΤΟ ΕΡΓΟ. Ηταν μάνα αυστηρή και σκληρή η Πριδαμάντα. Και ο τρόπος της έδιωξε μακριά τον γιο της τον μονάκριβο, τον Κλίνδορα. Εχει να μάθει νέα του δέκα ολόκληρα χρόνια. Και αγωνιά: τι απέγινε το παιδί της; Θα καταφύγει σε έναν Μάγο εκατόχρονο. Ο οποίος θα ζωντανέψει για χάρη της και θα της «δείξει» ως φλας μπακ τις δεκαετείς περιπλανήσεις και τις περιπέτειες του Κλίνδορα. Ο οποίος βρίσκεται πια στην υπηρεσία ενός νταή ψευτοπαλικαρά, άκαπνου, ψοφοδεή «πολεμιστή», γελοίου φαφλατά, καυχησιάρη και αρχιψεύταρου- του Ματαμόρος. Που όλοι γύρω του γελούν με τα ψέματά του και «τον παίζουν». Ο Ματαμόρος ποθεί την ευγενή Ισαβέλλα. Η μητέρα της όμως την έχει τάξει σε άλλον: τον ευγενή Αδραστο. Ο Αδραστος πολύ την θέλει, όχι όμως κι εκείνη τον Αδραστο. Γιατί είναι ερωτευμένη με τον Κλίνδορα κι εκείνος μαζί της. Ο Αδραστος θα τους στήσει καρτέρι. Οπου όμως ο Κλίνδωρ θα τον σκοτώσει. Γι΄ αυτό και θα τον ρίξουν στο μπουντρούμι. Αλλά η Λίζα, η υπηρέτρια της Ισαβέλλας, με την οποία είναι ερωτευμένος ο δεσμοφύλακάς του, και η κυρά της θα βοηθήσουν τον νέο να δραπετεύσει και θα το σκάσουν όλοι μαζί του ώστε τα δυο ζευγάρια να σμίξουν. Η Πριδαμάντα θα δει πια τον γιο της, μέσα από τα κόλπα του Μάγου, να έχει ανέλθει, ύστερα από δύο χρόνια, πολλές κοινωνικές βαθμίδες χάρη στον πρίγκιπα Φλορίλαμο τον οποίο υπηρετεί αλλά σμίγει με τη γυναίκα του απατώντας την Ισαβέλλα και προδίδοντας τον ευεργέτη του. Οι αυλικοί για εκδίκηση θα τον δολοφονήσουν. Τέλος; Πάνω που η μάνα συντρίβεται, ξαφνικά τον βλέπει πάνω σε μια σκηνή θεάτρου να υποκλίνεται, μαζί με την Ισαβέλλα και τους άλλους, στο κοινό που χειροκροτεί. Οχι, ο Κλίνδωρ δεν πέθανε. Ηθοποιός έγινε μαζί με τους άλλους. Κι αυτό που η μάνα έβλεπε, μια θεατρική παράσταση ήταν! Ο Κορνέιγ με την έξοχη «Φρεναπάτη» του (1636, αναθεώρηση 1660) αποθεώνει το θέατρο.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Δημήτρης Μαυρίκιος μετέφρασε το έργο- βρήκα κάποιες επιλογές του λίγο «παλιές» αλλά το ύφος του κειμένου τις δικαιολογεί-, το διασκεύασε με εξαιρετική δεξιότητα, συμπυκνώνοντάς το αισθητά και μετατρέποντας τους δύο πατεράδες του σε μανάδες, και το ανέβασε με τη γνώριμη υψηλή αισθητική του. Και η σκηνοθεσία του αυτή αγγίζει το μπαρόκ, εδώ όμως δεν αποβαίνει εις βάρος του έργου. Το αντίθετο! Αν ο Κορνέιγ αποθεώνει μία φορά το θέατρο, ο Μαυρίκιος, με τη χρήση κάθε μέσου που διαθέτει, το αποθεώνει δέκα. Η σκηνή της υπόκλισης των θεατρίνων στο φινάλε συγκινητική. Τουλάχιστον. Βρήκα επιβλητικότατο, θεατρικότατο αλλά κάπως βαρύ και όχι απόλυτα λειτουργικό το σκηνικό του Δημήτρη Πολυχρονιάδη. Πολύ ενδιαφέροντα τα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, ξεχώρισα όμως αυτό της Λίζας: κομμάτι συλλεκτικό. Ο Στάθης Σκουρόπουλος με τις υποβλητικές αλλά με μέτρο μουσικές του, ο Λευτέρης Παυλόπουλος (φωτισμοί), η Αποστολία Παπαδαμάκη (κινησιολογία- χορογραφίες) και οι υπόλοιποι συντελεστές συντονίζονται απόλυτα με τους στόχους της σκηνοθεσίας. Θα ξεχωρίσω τη συμβολή του Χρήστου Δήμα: έξοχα τα κινηματογραφικά του κομμάτια, μοιάζουν άρρηκτα δεμένα με την παράσταση.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Απόλυτα ενταγμένοι στο πνεύμα της σκηνοθεσίας η Εύα Κοταμανίδου και ο Γιάννης Βογιατζής. Πιστεύω πως ο Γιώργος Γάλλος και, κυρίως, ο Γιάννης Κότσιφας κάτι περισσότερο χρειάζονταν. Η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη έχει σχεδιάσει πολύ σωστά τον ρόλο αλλά η ηλικία του μοιάζει να ξεπερνά την προσπάθειά της. Αψογη η Εμιλυ Κολιανδρή. Από τους υπόλοιπους ξεχώρισα την Ευγενία Αποστόλου, παλλόμενη Λίζα: γεμάτη, με δύναμη, χάρη και χιούμορ. Ο Χρήστος Λούλης για άλλη μια φορά αποδεικνύει όχι μόνο πως έχει μεγάλη γκάμα αλλά και πως είναι ο καλύτερος της γενιάς του.

Εν ολίγοις.

Μια πολύ καλή στιγμή του Εθνικού Θεάτρου. Μην το χάσετε! Μαγεύει.

info

Στο θέατρο «Αθηνά» (Δεριγνύ 10-Πατησίων, Πεδίον Αρεως, τηλ. 210-
8237.330, 210-8238.698).