Προσκήνιο

Δεν ξέρω γιατί η τόσο ταλαντούχα Μάρθα Φριντζήλα από καιρού εις καιρόν παθαίνει κρίση σκηνοθετίτιδας.

Μετά τον προπέρσινο «Αίαντα» αυτήν τη φορά έχει εφορμήσει κατά της κλασικής φάρσας του Λαμπίς «Η υπόθεση της οδού Lourcine» και, χωρίς να θίξει το κείμενο, της έχει αλλάξει τα φώτα («Πορεία»). Το αδύναμο- έτσι κι αλλιώς, κατά τη γνώμη μου- έργο έχει πρόχειρα στριμωχτεί σε μια φόρμα καμπαρέ που συγχέεται με το απόλυτο γκροτέσκο χωρίς μέτρο, έχει εμβολιαστεί με φτηνιάρικα στοιχεία, έχει καπελωθεί με ανούσιες μουσικές (Βασίλης Μαντζούκης) και έχει τραβηχτεί μέχρι τα άκρα ώστε κάθε αίσθηση κωμωδίας να έχει χαθεί. Δημήτρης Τάρλοου, Ερρίκος Λίτσης, Παναγιώτης Τσεβάς και ο Μιχάλης Φωτόπουλος, που έχει υποχρεωθεί να μπαλαφαρίζει ασύστολα, χαραμίζονται προσπαθώντας να «χορέψουν» και να «τραγουδήσουν». Η Ταμίλα Κουλίεβα δίνει μέτρο της γκάμας που διαθέτει αλλά, υποχρεωμένη να ακκίζεται μονότονα από την αρχή μέχρι το τέλος, κουράζει. Εμεινα εμβρόντητος από το αποτέλεσμα. Μακάρι να κάνω λάθος.

Ενα συναρπαστικό, καθηλωτικό κείμενο, θεατρικότατο, αν και το απαρτίζουν αφηγηματικοί μονόλογοι που ουδέποτε διασταυρώνονται: «Ο θαυματοποιός» του Μπράιαν Φρίελ. Η παράσταση του «Ιλίσια/ Ντενίση» διαθέτει τρεις καλούς ηθοποιούς για να το υπερασπιστούν: τον Αρη Λεμπεσόπουλο, την Μαριάνθη Σοντάκη και τον Χρήστο Στέργιογλου. Αλλά ο νέος σκηνοθέτης Αλέξης Ρίγλης, που υπογράφει και τη σωστή μετάφραση, μπορεί να καταφέρνει να κατεβάσει το κείμενο στην πλατεία αλλά όχι και να δέσει τους τρεις ηθοποιούςσαν να παίζουν ο ένας ερήμην του άλλουούτε να εκτοξεύσει το αποτέλεσμα. Που μένει άχρωμο, επίπεδο και ανεπίδοτο.