Λύκε, λύκε είσαι εδώ;

ΕΔΩ ΗΤΑΝ πριν από λίγα λεπτά. Τώρα ο λύκος έγινε Λούης, βούτηξε την τσάντα με το χρήμα, καυτό χρήμα όχι αστεία, και το ΄βαλε στα πόδια. Πιάσ΄ τον αν μπορείς.

Εδώ παίζονται «Εθνικά λύτρα» και το χρήμα γίνεται καπνός. Φου!

Ξαναπιάσ΄ τον, αν μπορείς. Δεν τον προλαβαίνεις. Δεν περνάει χρόνος και ο Ελβις Κοστέλο κάνει καινούργιο άλμπουμ- μια φουρνιά ακόμη με καλοψημένα, λαχταριστά τραγούδια, με άρωμα ανάλογα με την έμπνευση και τραγανούς στίχους από αυτούς που μένουν για πάντα μαζί σου ή θέλεις να θυμάσαι οπωσδήποτε. Σε τέτοιες ανάποδες εποχές, το μόνο που μένει είναι μια δυο καλές ιδέες.

Ο ΛΥΚΟΣ, λοιπόν, εμφανίζεται στο εξώφυλλο του «Νational Ransom», που μόλις κυκλοφόρησε, στο πρώτο και στο τελευταίο τραγούδι.

«Κάποιος το ΄χει σκάσει με τα λεφτά, οι άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους, ολόκληρες πόλεις καταρρέουν» λέει ο Κοστέλο. Για δες! Από την άλλη (λέει) ο λύκος μπορεί να είναι κι αυτός ο αποδιοπομπαίος τράγος. Κάποιος φταίει. Και ως ο καλύτερος τραγουδοποιός που είναι ο Κοστέλο, μπορεί να αναποδογυρίσει μια κατάσταση. Να βάλει στην ίδια φράση ό,τι πιο βίαιο και ό,τι πιο τρυφερό. Να σφάξει με το μετάξι, να κάψει καρδιές. Γι΄ αυτά και για κείνα, ο Ελβις μετακόμισε στην Αμερική, κατέβηκε στο Νάσβιλ κι άρχισε να ηχογραφεί εκεί που και ο άλλος Ελβις ηχογραφούσε. Και μετά το «Secret Ρrofane and Sugar Cane», o Τ-Βone Βurnett είναι πάλι ο παραγωγός. Οι δυο μαζί κυνηγάνε τον λύκο.

ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ζωντάνια, απίστευτη δίψα για το τραγούδι που γράφει ήδη στο μυαλό του. Γυαλιά και καπελάκι – αυτός είναι ο Ελβις Κοστέλο. «Προσπαθώ να πω την ιστορία όσο πιο ζωντανά μπορώ, να γράψω μουσική όσο καλύτερα μπορώ και να εμπιστευτώ ανθρώπους να παίξουμε μαζί». Ετσι το εξηγεί, ενώ γράφει τραγούδια για το Κάνσας του 1915 και τη Γουόλ Στριτ του σήμερα. Για την εποχή που ξοδεύαμε απερίσκεπτα και για τώρα που το νοσταλγούμε. Το χρήμα, η αγάπη και ο «Τζίμι που στεκόταν στη βροχή». Ο οποίος ήταν, λέει, ένας άγγλος καουμπόι που προσπαθούσε να γίνει ο Τζίμι Ρότζερς. Ολοι ζούμε μ΄ ένα όνειρο. Που δεν μπορεί να τ΄ αρπάξει ο λύκος και να γίνει Λούης. Οπότε, κράτα τα λεφτά, έχουμε τα τραγούδια. Με τον Κοστέλο, ο θησαυρός δεν εξαντλείται ποτέ.