Ατάκες που σκοτώνουν

Η ειρωνική χρήση της γλώσσας είναι το ατού του Κυριακίδη. Είναι χαρακτηριστικό το πώς περιγράφει στην Κωμωδία, λ.χ., τους αστυνομικούς: «ο αξιωματικός υπηρεσίας τον υπηρέτησε απαξιωτικά», ή τους σκληρούς άνδρες:

«Εκλαψε λυγμικά, γοερά, απελευθερωμένα και απελευθερωτικά, έτσι όπως λένε όλοι πως κλαίνε πάντα οι άνδρες που όπως λένε όλοι δεν κλαίνε ποτέ», ή τους δυνάμει ποιητές: «ήταν απαιτητικός για εντυπώσεις, διψαλέος για κριτική, ανοιχτός σε συζητήσεις». Σχολιάζει επίσης τον «περιδεή» αστό λέγοντας: «Δεν είναι ρατσιστής αλλά όπως όλοι οι μή ρατσιστές πιστεύει πως η αλόγιστη αποδοχή και νομιμοποίηση μεγάλου αριθμού μεταναστών- ιδίως αλβανών- αλλοιώνει, αν δεν έχει αλλοιώσει ήδη, τον χατακτήρα της ελληνικής κοινωνίας». Και είναι χαρακτηριστική η αποστροφή του Δ.Χ. ο οποίος εκεί που τον ανακρίνουν με βασανιστήρια μονολογεί:

«Δεν ξέρω άλλη λέξη που να είναι μοναχή της τόσο ειρωνική όσο η λέξη “Ασφάλεια”».