Ολα τα κανάλια σ” ένα

Μεγάλη Μέρα η Δευτέρα. Βροχερή και αποπνικτική. Είναι και η αργία µου. Ολος ο κόσµος έχει το Σαββατοκύριακο, οι περί το Θέατρο έχουµε τη Δευτέρα. Ανάποδοι άνθρωποι. Είπα να ανάψω ένα τζάκι, να χωθώ στον καναπέ, η γάτα ανάµεσα στα πόδια να χουρχουρίζει, να ανοίξω και την τηλεόραση, που όλη τη βδοµάδα όταν γυρίζω όλο στο τηλεµάρκετινγκ πέφτω. Αυτό το Μπαµίξ, πώς διάολο το λένε, και το άλλο το φουσκωτό το στρώµα που γίνεται καναπές θαλάσσιος και στεριανός αναλόγως τις ανάγκες και την τρέλα σου, άµα τα ξαναδώ θα σπάσω και θα τα οµολογήσω όλα. Πήρα λοιπόν τηλεκοντρόλ, ένα ποτήρι κρασί, κάτι καρύδια µε τυρί και είπα να το παίξω χαλαρός.

Πατάω το πράσινο ΟΝ και σε δευτερόλεπτα µου εµφανίζεται ο Κύριος Πρωθυπουργός ευγενικός, µειλίχιος, λογικός, αλλά άλλη όρεξη δεν είχα Δευτεριάτικα, να δω πώς θα πάνε οι δηµοτικές τους. Γιατί από ό,τι έχω καταλάβει δικές τους είναι οι εκλογές. Ποιος θα πάρει τους πιο πολλούς. Δεν είναι για µας και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, όχι.

Είναι να δείξουνε αυτοί τη δύναµή τους. Εντάξει, λέω, καθένας µε τον πόνο του, να µην τους ενοχλώ και γω µπάστακας στη µέση σε δικές τους υποθέσεις, πάω ν’ αλλάξω κανάλι. Ντουπ.

Ιδιο πλάνο, ίδιος πρωθυπουργός, ίδια γραβάτα. Λέω θα έπεσα στα κρατικά. Βάζω Μega, βάζω Star, Αlter, Αnt1, όλα το ίδιο, και να ‘θελες δεν µπορούσες να ξεφύγεις από πουθενά. Σε κυνηγούσε από κανάλι σε κανάλι η ίδια εικόνα. Ετρεξα πανικόβλητος στην καλωδιακή πέφτω σε έναν υπερµεγέθη µαύρο που σοδόµιζε µια Ταϊλανδέζα κι αυτή του έλεγε «ο, µπέιµπι, µπέιµπι», πάω δίπλα είχε τις µεγάλες καταστροφές του 2009, στο Χίστορι είχε το Ολοκαύτωµα µε τους φούρνους και τα αέρια, ευτυχώς πώς κάνω έτσι µια στροφή και πιάνω ΜΕΖΖΟ όπου για καλή µου τύχη έχει το 2ο κοντσέρτο για βιολί του Προκόφιεφ, µαγνητοσκοπηµένη συναυλία της ορχήστρας των Μπολσόι στο Ηρώδειο.

Ναι στο Ηρώδειο, έκανα να αισθανθώ µια κάποια συγκίνηση µέρες που ζούµε µε την Ελλάδα σε παγκόσµιο φτύσιµο, αλλά µου κόπηκε γιατί στο γενικό πλάνο το Ηρώδειο άδειο. Μετά όµως όλο και κάποιος σηκωνότανε κι έβλεπες κάτι κεφάλια κάτι πλάτες. Μόνο στο διάλειµµα όταν εδέησε η µηχανή να κουνηθεί λίγο είδαµε ότι το Ηρώδειο είχε κόσµο αρκετό, µην πω πολύ. Αλλά ο κάµεραµαν (της ΕΡΤ όπως είδα στους τίτλους τέλους) θα την είχε κλειδώσει και θα ‘κανε κάνα τσιγάρο µε τους άλλους τις ΠΡΟΣΠΕΚ κι ας τον καλλιτέχνη εκεί κάτω να βαράει το βιολί του. Σ’ αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα συναυλία λοιπόν που έγινε το 2008 η τεχνολογία είχε σταµατήσει λίγο πριν από το ‘60, διότι δεν υπήρχε όχι γερανός να δείξει το µνηµείο, το κοινό, την Ακρόπολη, (που δεν φάνηκε ούτε στην άκρη µισού πλάνου) αλλά ούτε το ζουµ δεν υπήρχε.

Ανακαλύφθηκε στο τρίτο µέρος στην «Καντάτα απ’ τον Αλέξανδρο Νιέφσκι» του Σοστακόβιτς, από κάνα τεχνικό του ΜΕΖΖΟ φαντάζοµαι. Που θα ανέλαβε τα ηνία και κάπως άρχιζε να µοιάζει µε τηλεόραση το πράµα κι όχι µε Ραδιόφωνο. Αλλά δεν µου ‘φτανε το παγκόσµιο τηλεοπτικό ρεζιλίκι είχα και τον Μάνο κάθε τόσο στο τηλέφωνο «βλέπεις τον Γιώργο; Πολύ καλός, µε πυγµή. Εχει κι ένα ωραίο πορτατίφ δίπλα». Ο Μάνος είναι ΠΑΣΟΚ βαµµένος αλλά τον θέλει και τον αυτοσαρκασµό του. «Ασ’ τα ο δικός µου όλα τα ανέσυρε. Το πιστόλι που του βάλανε στον κρόταφο, τον πατέρα του, τον παππού του, θυµήθηκε κι αυτός όπως λες κι εσύ «τα κουτάλια της γιαγιάς του». Επίσης έχω να σου πω πολλή ευφράδεια. Μια απάντηση 13 λεπτά. Αφού ξεχάσαµε όλοι την ερώτηση».

Εκλεισα το τηλέφωνο, έκλεισα τα µάτια, άνοιξα τον ήχο. Ο Προκόφιεφ γέµισε το δωµάτιο και ξανάγινε Δευτέρα. Η αργία µου.