Ο,τι ο χρόνος κρατάει

] Αχ Ελλάδα δεν σ΄ αγαπώ και βασικά δεν σε καταλαβαίνω.

] Αλλά ας επικεντρωθώ σε ό,τι καλό είδα τις ημέρες που πέρασαν (κάτι σαν φάρμακο κατά της βαρυστομαχιάς του φθινοπώρου).

] Είδα γεμάτο τον «Σταυρό του Νότου», Τρίτη βράδυ, για την Αρλέτα και τον Λάκη Παπαδόπουλο. Τίγκα σε νιάτα και καπνό (από τότε που απαγορεύθηκε οι άνθρωποι καπνίζουν περισσότερο) και κυρίως σε πλήρη ετοιμότητα να συμβαδίσει με τη «Σερενάτα», τα «Ησυχα βράδια», το «Θα σ΄ εκδικηθώ», το «Πορφυρό βιολί» και τόσα άλλα…

] Γκεστ ο Ντόριαν Γκρέι, Βαγγέλης Γερμανός. Τζιν, κιθάρα και ώριμη γοητεία (Οταν το ΄χεις δεν χάνεται εύκολα). «Εκδρομή», «Στην μπανιέρα δυο δυο» και τα συναφή- και από κάτω να λικνίζονται τα λύκεια και να πέφτουν οι παραγγελιές βροχή, μετατρέποντας τη «βίζιτα» του γκεστ σε… αρμένικη. Αλλά δεν νομίζω ότι χολόσκασε κανείς.

] Τέλεια η φωνή της Αρλέτας (απείραχτη, αμόλυντη, κοριτσίστικη), εξαιρετική η ορχήστρα και ένας ογκόλιθος Λάκης με εκείνο το «άγαρμπο» στυλ του, που νομίζεις θα τα πάρει όλα αμπάριζα αλλά κατά βάθος κλείνει μέσα του τη σοφία και τη «βίδα» της ροκ ψυχής του. Ροκάς σε ταμπεραμέντο, τροβαδούρος σε DΝΑ, με ράγισμα στη φωνή- πάντα με συγκινούσε ο συνδυασμός.

] Το DΝΑ του φαίνεται να ψάχνει και ένας άλλος τροβαδούρος, νεώτερος- σε σχέση με τους προα ναφερθέντες. ] Μέγαρο Μουσικής: μπροστά από τα τσέλα, τα βιολιά, τα κοντραμπάσο, τα παπιγιόν και τα μακριά φορέματα (Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου), τα μαύρα αρβυλάκια και η αχνά γκριζαρισμένη αλογοουρά του Αλκίνοου.

] Στα χέρια του πότε η κιθάρα του, πότε ένα φλάουτο (ένα λαούτο, κρουστά κ.λπ.) και άμεσος «συνομιλητής» του η κρητική λύρα τού σολίστ Γιώργου Καλούδη. Στο φόντο η χορωδία Lege Αrtis από την Αγία Πετρούπολη.

] Πώς γίνεται να συνταιριάξει ο ακαδημαϊσμός της δυτικής (συμφωνικής) μουσικής με τα παλιά παραδοσιακά τραγούδια της Κύπρου και τον ήχο της ελληνικής γλώσσας; Θραύσματα από μνήμες, αρχαίες επιτύμβιες επιγραφές, σύγχρονη ποίηση (Λίνου Ιωαννίδη), αποσπάσματα από τραγωδίες. Ο λόγος σε διαρκή συνομιλία με τη μουσική. Αλλοτε σε φόρμα τραγουδιού, άλλοτε σαν απαγγελία, άλλοτε σαν ακόμη ένας ρυθμός από ήχους που χάνονταν μέσα στις διαδρομές των οργάνων και τις φωνές των χορωδών.

] Στο φινάλε πάντα ο Αλκίνοος: ο επίμονος Αλκίνοος, που διευρύνει διαρκώς τα όριά του σκαλίζοντας τη βαθύτερη σχέση του με τον χρόνο, την ιστορική μνήμη, τη μουσική. ] Αυτά είναι καλές ειδήσεις σε τέτοιες μπασταρδεμένες εποχές. Κάποιοι (ελάχιστοι) συνεχίζουν και το παλεύουν αληθινά. Κάποιοι άλλοι το πάλεψαν και φαίνεται ότι αυτό δεν το ξεχνάει κανείς.