Καρτ ποστάλ

Συμβαίνει τώρα. Μέσα σε pop idol, σούρτα φέρτα, ριάλιτι-κίλερ της μουσικής και ατέλειωτα εξτένσιον με CD στους καταλόγους επιτυχιών, ο Νιλ Γιανγκ κάνει άλμπουμ με τον Ντανιέλ Λανουά. «Le Νoise» και τόπο στον θόρυβο. Ο Γιανγκ σε ένα στούντιο στο Λος Αντζελες, στο ίδιο στούντιο και ο άλλος Καναδός, ο Λανουά, στις συνεργασίες του οποίου συμπεριλαμβάνονται και μερικές με Μπομπ Ντίλαν, U2, Μπράιαν Ινο, Πίτερ Γκάμπριελ, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Χωρίς μπάντα, αλλά με πολλές ιδέες.

Νιλ Γιανγκ είναι αυτός, το μυαλό του δουλεύει σαν εργοστάσιο παιχνιδιών σε φουλ παραγωγή για τα Χριστούγεννα. Ολα με τη σειρά τους. Και οι κιθάρες σε όλους τους ρόλους. Ο Ντανιέλ Λανουά να δίνει βάθος, ο Γιανγκ να γκαζώνει. Παραμόρφωση στον ήχο και μελωδικά πυροτεχνήματα, ιλιγγιώδεις στροφές σε απρόσμενα σημείαεκεί που η ξερή κιθάρα συναντά την ομίχλη στον ορίζοντα. Τοπίο για καρτ ποστάλ.

Αν κατάλαβα καλά, ο Νιλ Γιανγκ με το «Le Νoise» θέλει να μας πει πως έχει όρεξη για πολλά ακόμη, μόλις γέμισε το ντεπόζιτο και αυτό το «πάμε παρακάτω» είναι το κρυμμένο μάντρα πίσω από κάθε τραγούδι, αρχής γενομένης από τα «Walk With Μe» και «Ηitchhiker». Κάτι έχει ανακαλύψει εκεί.

Το ελιξίριο της νεότητας ή κι εγώ δεν ξέρω τι.